De schatten van Rubens tentoongesteld in het bijhuis van het Louvre in Lens

Rubens is samen met Brueghel wellicht de meest bekende van alle Vlaamse schilders. Die bekendheid strekt zich uit tot ver voorbij onze landsgrenzen.

Het Antwerpse Rubenshuis leent vier werken uit aan het topmuseum het Louvre. Daar begint volgende week een tentoonstelling over leven en werk van de Antwerpse kunstenaar, zo leren we in de kranten.
Op woensdag 22 mei opent in het Louvre-Lens, een dochtermuseum van het Parijse Louvre, de prestigieuze Rubenstentoonstelling ‘L’Europe de Rubens’. Tijdens die expositie worden maar liefst 170 werken getoond van de Antwerpse grootmeester, alsook van zijn leerlingen en tijdgenoten.
Rubens’ vader (Jan Rubens) was advocaat en schepen van Antwerpen. Zijn moeder (Maria Pypelinckx) moest jarenlang de gezinszorg alleen dragen na het vreemdgaan van haar man, begaan met Anna van Saksen waarvoor hij in Duitsland gevangen werd genomen en later verbannen.
Rubens krijgt een humanistische opvoeding in Keulen, daarna in Antwerpen. Na een artistieke opleiding bij Tobias Verhaecht (vader van Willem van Haecht), Adam Van Noort en Otto van Veen (Otto Venius) wordt hij in het Antwerpse gilde opgenomen als meester. Behalve een in 1597 gedateerd classicistisch portret, dat zich te New York bevindt, kent men alleen onzekere toeschrijvingen van jeugdwerk van voor 1600.
Op 9 mei 1600 vertrekt hij naar Italië, waar hij beïnvloed wordt door de kunst van de Oudheid. In Venetië treedt hij, op uitnodiging van een Mantuaans edelman, in dienst van de hertog van Mantua, Vincenzo I Gonzaga tot 1608. In deze periode leert hij veel van de werken van de kunstschilder Caravaggio. In 1601 reist hij naar Florence en Rome. Hij maakt er kennis met de Griekse en Romeinse kunst en kopieert er werken van de Italiaanse meesters. In Rome schildert hij zijn eerste altaarstuk voor het Santa Helena altaar in de kerk van het Heilig Kruis.
Van 1603 tot 1604 verblijft hij in Spanje. Hij gaat er op diplomatieke missie in opdracht van de hertog van Mantua. Hij levert verschillende geschenken aan het hof van koning Filips III. Hij beleeft er de confrontatie van de Spaanse kunst met de Venetiaanse werken van Titiaan in Madrid. In opdracht van de Hertog van Lerma schildert hij de 13-delige reeks der Apostelen en een Christusfiguur, alsook een schilderij van zijn opdrachtgever gezeten op zijn paard.
Vanaf oktober 1608 gaat hij terug naar de Nederlanden en wordt hij benoemd als hofschilder van de aartshertogen Albrecht van Oostenrijk en Isabella van Spanje, in 1609. Hij blijft in Antwerpen wonen en trouwt er, op 3 oktober van datzelfde jaar, met Isabella Brant. In 1611 wordt zijn eerste dochter geboren, Clara Serena, die jong overlijdt in 1623. In 1614 wordt zijn zoon Albert geboren.
Als gevolg van het Twaalfjarig Bestand in de Nederlanden tijdens de periode 1609-1621, stijgt de welvaart in Antwerpen, waardoor Rubens snel verschillende opdrachten krijgt. In 1610 richt hij het grote pand aan de Wapper, dat nu nog altijd het Rubenshuis heet, in als atelier met een aantal knapen en leerjongens. De meester zelf schilderde vaak bij portretten alleen het gezicht en de handen; de rest was na een grove schets voor de knapen, zo kon de meester aan hoog tempo vele opdrachten aanvaarden. Afbeeldingen van dieren liet hij over aan Frans Snyders die in Rubens’ atelier werkte, maar ook op zelfstandige basis opdrachten mocht aanvaarden. De productiviteit van de meester is verbazingwekkend. Rubens schilderde tussen 1621 en 1625 24 schilderijen voor het Palais du Luxembourg, zijn grootste opdracht ooit, die historisch-allegorisch de levensloop van koningin Maria de’ Medici uitbeelden.
In 1626 overlijdt zijn vrouw Isabella Brant. Rubens geniet het volste vertrouwen van de landvoogdes Isabella en krijgt meerdere diplomatieke opdrachten en missies te verwerken. Aldus komt hij weer in Spanje en Engeland terecht. De werken van Titiaan en de bewondering van de Hertog van Buckingham stimuleren de kunstenaar.[bron?]
Hij is 53 jaar als hij, terug uit Engeland, in 1630 hertrouwt met de 16-jarige Hélène Fourment. Zijn nieuw aangekochte landgoed Het Steen te Elewijt en het gelukkige gezinsleven op het platteland begunstigen zijn kunst als paysagist. In 1632 wordt zijn dochter Clara Johanna geboren, in 1633 zijn zoon Frans. In 1635 krijgt hij nog een dochter Isabella Helena en hij kocht in datzelfde jaar Kasteel Het Steen in Elewijt. In 1636 krijgt hij een zoon Peter Paul.
Lijdend aan jicht sterft hij, in het Rubenshuis te Antwerpen, op 30 mei 1640. Hij ligt begraven in de Sint-Jacobskerk te Antwerpen. Boven zijn graf prijkt een beeld van Maria van de hand van zijn leerling Lucas Faydherbe (Faydherbe), Mechels beeldhouwer en architect en gedurende de laatste drie jaren van Rubens leven woonachtig en werkzaam in Rubens’ atelier aan de Wapper, waar hij uitgroeide tot zijn vertrouweling.

Schilder van juwelen, juwelen, sieraden en kostbaarheden
Rubens schilderde het leven zoals hij zag, van ordinair tot verheven. Zo vind je op zijn schilderijen evengoed taferelen van oorlog en verderf als feesten, mensen die gelukkig zijn enz. Hij wist als geen ander ook de kostbaarheden van zijn tijd te tonen. Gouden juwelen en sieraden, zilverwerk, prachtige edelstenen: het is allemaal te zien.

De sentimentele waarde van antieke sieraden

Antieke sieraden hebben vaak vooral een sentimentele waarde omdat ze ons herinneren aan de persoon die ze ons gegeven heeft of van wie we ze geërfd hebben. Doorgaans liggen ze in de schuif en worden ze zelden gedragen, of het zou op speciale gelegenheden moeten zijn. Misschien toch maar even overwegen of je ze niet beter tegen cash geld kunt inruilen?

Teken van liefde en trouw

Waarom dragen mensen juwelen? Uiteraard omdat ze de ring, armband, halsketting, collier of oorring(en) mooi vinden, dat is evident. Met juwelen kan je je eigen persoonlijkheid uitdrukken en onderstrepen.
Juwelen kunnen ook een uitdrukking van trouw en liefde zijn. Niet toevallig wordt een verloving en een huwelijk traditioneel met een ring bezegeld. Een ring is rond en dit drukt uit dat de liefde oneindig is en de grenzen van de tijd overstijgt.

Erfenis

Een niet onaanzienlijk deel van de in omloop zijnde juwelen en sieraden wordt via erfenis doorgegeven aan de volgende generatie.
Het gaat vaak om opmerkelijke juwelen die je als erver op het eerste gezicht niet mooi vindt, want ze zijn afkomstig uit een andere periode toen er allicht andere modetrends op het vlak van juwelen waren.

Sentimentele waarde

Veel belangrijker hier is de sentimentele waarde. Een juweel dat je hebt geërfd van iemand die je dierbaar was, zal je koesteren als een kostbaar kleinood ook al heeft het op zich geen grote waarde. Dergelijke juwelen worden zelden of nooit gedragen, tenzij bij speciale gebeurtenissen zoals (familie)feesten waarbij de nagedachtenis van de overledene op die manier nog eens extra in de aandacht gezet wordt.

Waardebepaling

Zelfs al ben je niet van plan je oude juwelen te verkopen, toch kan het nooit kwaad ze door een expert eens te laten schatten. Wellicht heb je jezelf al afgevraagd hoeveel ze nu echt waard zijn, ook al is het niet je bedoeling ze te verpatsen.
Eens je weet hoeveel je juwelen waard zijn, heb je nog de keuze om ze opnieuw in de kluis te leggen en af en toe te dragen.
Kan je echter de centen goed gebruiken, dan is het zeker het overwegen waard om ze toch te verkopen. Gaat het om juwelen uit een erfenis, dan hoef je je niet schuldig te voelen. De persoon die ze je geschonken heeft kreeg of kocht het juweel zelf destijds als een vorm van investering, en ze inruilen tegen baar geld is dus zeker geen schande.

Juweel van eigen keuze

Met het verkregen geld kan je ook weer allerlei leuke dingen doen. Ofwel beleg je het in een of andere investering zoals aandelen, kasbons, obligaties, of edelmetalen als goud en zilver.
Of waarom niet gewoon jezelf eens lekker verwennen? Met het geld van je oude juwelen kan je een nieuw juweel of sieraad kopen of wie weet zelfs naar je eigen inzichten laten maken.
Dan sla je twee vliegen in één klap en heb je niet alleen een nieuw, eigentijds juweel maar ook nog eens een dat helemaal naar je eigen zin is.

Edelgesteente werd vaak gebruikt bij antieke juwelen

Kijk hier naar een filmpje over de aankoop en verkoop van sieraden

Antieke juwelen zijn in, net zoals alles wat vintage en retro is. Bij de aanmaak van deze juwelen werden vaak kostbare materialen zoals goud, zilver, platina, diamant en andere edele metalen gebruikt, maar dat was lang niet altijd het geval.

Welke materialen werden er nog bij antieke sieraden gebruikt?

Dat kon eigenlijk om het even wat zijn. Naast voor de hand liggende materialen zoals leder, beenderen, hout en gewoon gesteente (rotsen, keien en dergelijke) valt zeker ook het gebruik van edelgesteente op.

Vier soorten edelgesteente

Edelgesteente kan in vier categorieën ingedeeld worden: mineralen, organische, synthetische gesteenten en simulanten.
• Mineralen komen in de natuur voor en zijn niet-levend. Ze hebben een duidelijk gedefinieerde chemische samenstelling waarbij de atomen in een typische kristallen structuur verenigd worden. Voorbeelden zijn diamant, robijnen, korund, smaragd, kwarts, alexandriet,…
• Organisch gesteente is natuurlijk edelgesteente, gevormd uit levende of ooit levende organismen zoals amber, koraal, schelpen, ivoor en parels (natuurlijke en gekweekte).
• Synthetisch gesteente zijn door de mens gemaakte edelstenen die in essentie dezelfde chemische, fysische en optische eigenschappen hebben als hun natuurlijke pendanten, zoals synthetische diamanten, synthetische robijnen, synthetische smaragd en synthetisch alexandriet.
• Simulanten worden soms ook wel imitaties genoemd. Dit is edelgesteente dat eruitziet als een ander edelgesteente. Ze hebben niet dezelfde chemische, fysische of optische eigenschappen als het edelgesteente waarop ze lijken en vaak hebben ze geen natuurlijke pendant. Ze staan bekend als artificiële producten. Een voorbeeld is strontium titanaat.

Van de meer dan 3000 bekende mineralen worden slechts een handvol als voldoende waardevol beschouwd om er edelstenen van te maken. De kwaliteit die diamant heeft maakt ze voldoende waardevol om er een eigen categorie van te maken. Alle andere edelgesteenten krijgen de naam ‘colored stones’ (gekleurd gesteente) mee.
Diamant is de meest bekende, en gemakkelijkst herkenbare edelsteen van de wereld. Economisch vormt diamant de meest waardevolle categorie van edelstenen.
De eerste diamanten werden al rond 500 voor Christus in India gevonden. Toen wist men nog niet hoe diamanten te slijpen. Deze edelstenen werden toen in hun pure vorm bewaard, of verwerkt in ringen, als talisman tegen slechte geesten of om de drager te beschermen tegen onheil. De Romeinen zetten deze traditie verder. In de middeleeuwen schatten de Europese aristocraten diamant hoog in omwille van zijn zeldzaamheid.
In India hielden de vorsten en lokale handelaars de beste diamanten klassiek voor zichzelf. Het was slechts de diamant van mindere kwaliteit die via handelsroutes in Europa belandde. Dit zette Europese juweelsmeden ertoe aan diamant te bewerken om zo de kwaliteit ervan te verbeteren.
Pas met de industriële revolutie, die de welvaart deed stijgen, kwam diamant langzaam binnen het bereik van gewone mensen. De grote doorbraak kwam toen in Zuid-Afrika rond 1867 op grote schaal diamant ontdekt werd. Rond 1890 werd de productie en distributie van diamant gecontroleerd door De Beers Consolidated Mines, opgericht door Cecil Rhodes. Tijdens de 20stee eeuw groeide de vraag naar diamant constant aan, soms traag, andere keer sneller maar de curve gaat tot op de dag van vandaag steeds verder de hoogte in.

De Kerk bezit heel wat oude juwelen

Het is lange tijd een traditie geweest dat rijke – maar ook minder gefortuneerde – burgers een deel van, of in sommige gevallen zelfs de volledige, hun erfenis aan de Kerk schonken. Hiermee hoopten ze na een al dan niet zondig leven genade af te dwingen en de toegang tot de hemel te krijgen.

Oude juwelen en zilver voor de kerk van Middelharnis

Voor de katholieke Kerk waren deze schenkingen van groot belang. Vaak konden ze hiermee de bouw of eventuele dure herstellingen betalen, zoals de kerk van Middelharnis die tot tweemaal toe door brand verwoest werd waardoor het interieur nog maar weinig historische elementen meer bevat.
Het gaat om een kruiskerk met een herkenbare laatgotische bouwstijl waarvan de bouw waarschijnlijk direct na de bedijking in 1465 begonnen is.
Al in 1467 werd er zilver en juwelen aan de kerk geschonken om de bouw te helpen bespoedigen.

Bedevaartskapel (Izenberge)

De verering van de Heilige Maagd Maria te Izenberge gaat tot terug de 14de eeuw. Deze verering kreeg een belangrijke stimulans door een nieuwe reeks mirakelen vanaf 1633.
In 1772-1774 werd de kapel classicistisch aangekleed met een altaar, koorafsluiting, muurbeschot, de bustes van de vier westerse kerkvaders en een doksaal met orgel van de Bruggeling A.J. Berger
.Tot de vermeldenswaardige schilderijen behoren Vigor Boucquets altaarstuk ‘Kroning van Maria’ en een reeks devotieschilderijen uit de 17de-18de eeuw die de mirakelen van Onze-Lieve Vrouw van Barmhartigheid voorstellen. De kapel bewaart tevens een belangrijke kerkschat met allerlei schenkingen van juwelen van de plaatselijke notabelen, die in ruil extra in de gebeden van de priesters herdacht werden.

De kerk als tentoonstellingsruimte voor juwelen

Een kerk doet ook dienst als tentoonstellingsruimte, zo bijvoorbeeld de kunst- en antiekbeurs Antiqui in de Grote Kerk van Breda. De behoorlijk imposante architectuur van deze kerk is een uiterst geschikte locatie..
Het aanbod bestaat uit ondermeer stijlvolle meubelen, vroeg Nederlands zilver, geslepen glaswerk, allerlei zeldzame juwelen, kostbare sieraden en Art-Deco-keramiek.

Pronken met juwelen in de kerk

Soms is de kerk ook de plaats om met je juwelen te pronken. De grootste kerk van Bangalore is de St Marc’s Cathedral, behorend tot de Church of South India (bekend als de CSI). De CSI ontstond in 1947 door het samenbrengen van vier grote missiekerken en is nu het grootste protestantse kerkgenootschap van Zuid-India.
Qua liturgie heeft de kerk de meeste invloed ondergaan van de Anglicanen en dat maakt dat de diensten in de CSI niet erg goed vergelijkbaar zijn met gelijkaardige protestantse diensten in Nederland. Van begin tot eind is de dienst op papier vastgelegd en bijna alle gebeden bestaan uit een wisselwerking tussen de predikant en de gemeente.
De St Marc’s Cathedral is geen doorsnee CSI-kerk want alleen de hoogste klasse van de protestanten komt er wekelijks de dienst bijwonen. ,,Een kerk voor rijkelui!” is de ongezouten mening van dr B.K. Pramanik, directeur van het Indiase Bijbelgenootschap, gevestigd in Bangalore.
,,Mensen komen er om sari’s en juwelen te kijken.” Een oud-testamenticus, behorend tot de redelijk welvarende middenklasse van India, vertelde: ,,Mijn vrouw voelt zich niet thuis in de St Marc’s; ze heeft te weinig juwelen.”

Schilderijen met historische juwelen

Op Schilderijen kan je heel wat indrukwekkende historische juwelen en sieraden zien die tot de verbeelding spreken.

Schilderijen met mooie stofuitdrukkingen, baljurken en verfijnde juwelen en bloemcorsages van verse bloemen spreken altijd tot de verbeelding. Voor de tentoonstelling in het Huis van Oranje (Schloss Oranienbaum Schlossstrasse 06785 Oranienbaum-Wörlitz) werd een ruime selectie gemaakt van topstukken uit portretten van de familie van Oranje-Nassau.

In de paleiskamers worden met name de karaktervolle dames van Oranje in stijlvolle glorie aan het publiek getoond. Werken van o.a. Honthorst en van Dyck laten de verfijning zien van de stofuitdrukking, alsof u de baljurken aan kunt raken, de plooien in het kant kunt vouwen en de parels uit het canvas komen. Prinsessen behangen met sieraden en gehuld in prachtig gekleurde ensembles. Waan u in vervlogen tijden.

Op 25 april 2012 openen Koningin Beatrix en de bondspresident van Duitsland de tentoonstelling ‘Dutch Design – Huis van Oranje’ in Paleis Oranienbaum (nabij Berlijn en Dessau). Vanaf donderdag 26 april 2012 opent het paleis, voormalig woonhuis van de Nederlandse prinses ‘Vorstin Henriette Catharina van Anhalt-Dessau, Prinses van Oranje-Nassau’, haar deuren voor het grote publiek.

Grootse heropening van het paleis

Met de tentoonstelling ‘Dutch Design – Huis van Oranje’ staat het paleis een half jaar in het teken van hedendaags Nederlands ontwerp en mode in combinatie met historische objecten uit het Koninklijk Huisarchief. Nu de grootscheepse restauratie zijn voltooiing nadert wordt de grandeur van het paleis en het omringende park in ere hersteld.

Met respect voor de oorspronkelijke gebruiksfunctie worden de bijna 50 kamers ingericht met hedendaags ‘excellent craft’: meubelen, sieraden, glas- en keramische gebruiksvoorwerpen, accessoires en handgemaakte couturestukken, aangevuld met historische kunstnijverheidsobjecten en serviezen.

Vakmanschap aan het hof…

Er is werk te zien van prominente Nederlandse vormgevers waaronder Viktor & Rolf, Gijs Bakker, Hella Jongerius, Spijkers & Spijkers, Marcel Wanders, Jan Taminiau, Iris van Herpen, Bibi van der Velden, Ineke Hans, Piet-Hein Eek, Barbara Broekman en fotografie van Desiree Dolron en Eddy Posthuma de Boer. Maar ook jong talent krijgt een plek binnen de slotgracht van deze unieke locatie. Er wordt veel aandacht besteed aan de historische en hedendaagse samenwerkingen tussen ontwerpers en ambachtslieden. Tevens wordt de vakkundige restauratie van het paleis belicht.

Honthorst en van Dyck versus Nederlands ontwerp

Aan de paleismuren hangen meesterlijke portretten van o.a. Koningin Beatrix, Maxima, Amalia van Solms, Frederik Hendrik Prins van Oranje en Willem II. Honthorst en van Dyck versus Nederlands ontwerp en mode.

Temidden van ornamenten, delftsblauwe tegelwanden, koninklijke portretten, plafond- en muurversieringen komt de bloeiperiode van het paleis weer tot leven.

De restauratie van het paleis staat onder de hoge bescherming van Hare Majesteit Koningin Beatrix en de Bondspresident van Duitsland.

Adres: Schloss Oranienbaum Schlossstrasse 06785 Oranienbaum-Wörlitz

De antieke sieraden van Cleopatra

cleopatraCleopatra is een van de namen uit de Oudheid die tot de verbeelding blijft spreken. Deze Egyptische koningin was verzot op schoonheid en mag als dusdanig een van de vurigste dragers beschouwd worden van wat wij nu antieke juwelen en antieke sieraden kunnen noemen.

Cleopatra VII Philopator (januari 69 v.Chr. – 12 augustus 30 v.Chr.) was koningin van het oude Egypte, het laatste lid van de Ptolemaeïsche dynastie en dus de laatste Hellenistische heerseres van Egypte. Ze is verreweg de bekendste van de vele gelijknamige Egyptische vorstinnen en wordt gewoonlijk kortweg als Cleopatra aangeduid.
Haar familie was oorspronkelijk van Grieks-Macedonische afkomst.
Ze was mede-heerseres over Egypte naast haar vader Ptolemaeus XII Auletes, haar broers/echtgenoten Ptolemaeus XIII Theos Philopator, Ptolemaeus XIV Theos Philopator II, en later haar zoon Ptolemaeus XV Caesarion. Cleopatra overleefde een staatsgreep uitgedokterd door de hovelingen van haar oudste broer, en ging vervolgens een verhouding aan met Julius Caesar die haar greep op de troon verstevigde. Na de moord op Caesar in 44 v.Chr. verbond ze zich aan Marcus Antonius, bij wie zij een tweeling kreeg. Later trouwde zij met Marcus Antonius en baarde nog een zoon. Alles bij elkaar had Cleopatra 4 kinderen, 1 bij Caesar en 3 bij Antonius. Haar (verstands)huwelijken met haar 2 broers leverden geen kinderen op.
Nadat Antonius’ rivaal en Caesars wettelijke opvolger, Gaius Julius Caesar Octavianus, de volle macht van Rome tegen Egypte keerde en een relatie met Cleopatra van de hand wees, benam Cleopatra zich van het leven op 12 augustus in 30 v.Chr.. Haar nalatenschap overleeft in de vorm van talloze dramatiseringen van haar levensverhaal, inclusief William Shakespeares Antony and Cleopatra en verscheidene moderne films.
Leven
Ofschoon Grieks van taal en cultuur wordt Cleopatra beschouwd als het eerste lid van haar familie, die tijdens hun 300-jarig bewind in Egypte de Egyptische taal geleerd heeft.
Geboorte en heerschappij met haar vader
“Cleopatra is Grieks voor “vaders glorie”, en haar volle naam, “Cleopatra Thea Philopator” betekent “De Godin Cleopatra, Vaderminnend”. Zij was de derde dochter van de in totaal vier dochters van koning Ptolemaeus XII Auletes, met wie zij in eerste instantie samen regeerde. In haar familie waren dan ook meerdere Cleopatra’s. Daarvan werd zij “Cleopatra VII” genoemd.
Bewind met Ptolemaeus XIII
Toen haar vader stierf in het voorjaar van 51 v.Chr. was zij net 18 jaar oud. Als Auletes’ oudste kind (haar oudere zussen Berenice IV en Cleopatra VI waren reeds gestorven) werd zij regentes tijdens het koningschap van de oudste van haar jongere broers, Ptolemaeus XIII, die twaalf jaar oud was. Geheel volgens de Egyptische traditie trouwde zij met hem, doch hoofdzakelijk om dynastieke redenen (teneinde koningin over Egypte te kunnen worden via een huwelijk met haar eigen broer).
Neergang, herstel, Caesar
Vanaf augustus 51 v.Chr. begon zij met het weglaten van de naam van haar echtgenoot in officiële documenten, een klap in het gezicht van de Ptolemaeische traditie die bepaalde dat vrouwelijke heersers ondergeschikt waren aan de mannelijke co-heerser. Bovendien verscheen alleen Cleopatra’s gezicht op munten. Misschien vanwege haar geldingsdrang zette een kliek van hovelingen, geleid door de eunuch Pothinos, Cleopatra af (waarschijnlijk in 48 v.Chr., wellicht eerder). Een decreet met alleen de naam van Ptolemaeus uit 51 v.Chr. is bewaard gebleven. Zij probeerde om een rebellie te organiseren rond Pelusium, maar zij was spoedig gedwongen om Egypte te ontvluchten. Haar enige levende zuster, Arsinoë IV vergezelde haar.
In de herfst van 48 bracht Ptolemaeus echter zijn eigen macht in gevaar door onwettelijke inmenging in de zaken van Rome. Toen Pompeius, verslagen bij Pharsalus en op de vlucht voor de zegevierende Julius Caesar, in Alexandrië bescherming zocht, liet Ptolemaeus hem vermoorden om bij Caesar in de gunst te komen. Caesar vond dit verraad echter zodanig verachtelijk dat hij de Egyptische hoofdstad innam en zichzelf als scheidsrechter tussen de rivalen Ptolemaeus en Cleopatra benoemde. Genoemd dient te worden dat Pompeius getrouwd was met de dochter van Caesar, die gestorven was bij de geboorte van hun zoon. Na een korte oorlog (Alexandrijnse Oorlog) werd Ptolemaeus gedood en Caesar herstelde Cleopatra op de troon, met een andere jongere broer, Ptolemaeus XIV, als nieuwe medeheerser en echtgenoot (48–44 v.Chr.).
Caesar overwinterde in Egypte in 48–47 v.Chr. en Cleopatra versterkte haar politieke positie door zijn minnares te worden. Egypte bleef onafhankelijk, maar drie Romeinse legioenen bleven achter om het te verdedigen. Cleopatra’s winterse affaire met Caesar leverde een zoon op, Ptolemaeus Caesar (bijgenaamd Caesarion, kleine Caesar). Om de Romeinse Senaat niet voor het hoofd te stoten, weigerde Caesar echter de zoon te benoemen als zijn opvolger. In plaats daarvan benoemde hij (later, in zijn testament) zijn achterneef Octavianus.
Cleopatra en Caesarion waren op bezoek in Rome tussen 46 en 44 v.Chr. en waren er ook aanwezig toen Caesar werd vermoord. Voor of net na haar terugkeer naar Egypte stierf Ptolemaeus XIV. Cleopatra maakte vervolgens Ptolemaeus XV Caesarion (beter bekend als Caesarion) tot haar medeheerser en opvolger (44 tot 30 v.Chr.), uiteraard zonder huwelijk.
Marcus Antonius, definitieve ondergang, zelfmoord
In 41 v.Chr. riep Marcus Antonius, een van de triumvirs die Rome regeerden in het machtsvacuüm na de dood van Caesar, Cleopatra bij zich in Tarsus om haar loyaliteit te testen. Cleopatra arriveerde met groot gevolg en charmeerde Antonius dusdanig dat hij ervoor koos om de winter van 41–40 v.Chr. met haar door te brengen in Alexandrië. Tijdens de winter werd zij zwanger van een tweeling, die Cleopatra Selene en Alexander Helios genoemd werden.
Vier jaar later, in 37 v.Chr., bracht Antonius weer een bezoek aan Alexandrië, op weg om oorlog te voeren tegen de Parthen. Hij vernieuwde zijn relatie met Cleopatra, en van dan af zou Alexandrië zijn thuis worden. Wellicht is hij getrouwd met Cleopatra volgens een Egyptisch ritueel (een brief van Suetonius suggereert dit), ook al was hij op dat moment getrouwd met Octavia Thurina minor, zuster van zijn mede-triumvir Octavianus. Hij en Cleopatra hadden nog een kind, Ptolemaeus Philadelphus. Bij de Donaties van Alexandrië laat in 34 v.Chr., na de overwinning van Antonius in Armenia, werden Cleopatra en Caesarion gekroond tot co-heersers van Egypte en Cyprus. Alexander Helios werd de koning van Armenia, Medië en Parthië. Cleopatra Selene werd gekroond tot heerser van Cyrenaica en Libië. Ptolemaeus Philadelphus werd gekroond tot heerser van Fenicië, Syrië en Cilicië. Cleopatra nam ook de titel van Koningin der Koningen aan.
Het overtuigde de Senaat om een oorlog te beginnen tegen Egypte. In 31 v.Chr. kwamen de troepen van Antonius tegenover die van Octavianus te staan in een zeeslag voor de kust van Actium. Cleopatra was aanwezig met haar eigen vloot, maar toen zij zag dat de slecht uitgeruste schepen van Antonius begonnen te verliezen van de superieure Romeinen, koos zij het hazenpad. Antonius verliet het gevecht om haar te volgen. Zo luidt althans de versie die later verspreid is door Octavianus. De kans is groot dat de ‘vlucht’ van beiden eerder een geplande uitbraakpoging was, nadat ze reeds zo goed als alle vlootbases in de regio verloren hadden aan Octavianus’ generaal Agrippa.
Volgend op de Slag bij Actium viel Octavianus Egypte binnen. Toen hij Alexandrië naderde, deserteerden de legers van Antonius naar Octavianus. Cleopatra en Antonius pleegden beiden zelfmoord: Antonius stortte zich op zijn zwaard en Cleopatra vergiftigde zich – na een afwijzing van haar voorstellen door Octavianus – met behulp van een of meerdere slangen op 12 augustus in 30 v.Chr. Cleopatra’s zoon van Julius Caesar, Ptolemaeus XV (Caesarion), werd in opdracht van Octavianus geliquideerd. De drie kinderen van Cleopatra en Antonius werden gespaard en meegenomen naar Rome waar zij werden opgevoed door de echtgenote van Antonius, Octavia.
Er werd vaak gezegd dat Cleopatra een Aspisadder gebruikte om zich te doden, maar deze slangensoort komt niet in Egypte voor. [1] Er wordt veeleer aan een Egyptische cobra gedacht, omdat die gebruikt werden om criminelen te executeren, en omdat de cobra de godin Wadjet, de schutspatroon van Neder-Egypte, vertegenwoordigde en het beschermingssymbool van de Egyptische koningen was.
Ook gaat het verhaal dat zij verscheidene dienaars vroeg om de verschillende vormen van zelfmoord uit te proberen, voordat zij de meest effectieve methode uitkoos. Andere bronnen suggereren dat zij experimenteerde met verschillende vormen van “zelfmoord” op gevangenen. Ook werd er wel beweerd dat Cleopatra een kom met gif zou hebben gedronken om te sterven.[2] Een alternatieve theorie zegt dat ze werd vermoord door Octavianus, in plaats van zelfmoord, maar deze theorie wordt niet gestaafd door de bronnen. Het is niet duidelijk waar Cleopatra is begraven. Haar graf is nooit gevonden.

Met dank aan wikipedia

Indische juwelen behoren tot de mooiste antieke sieraden

Vooral vrouwen zochten al in de oudheid naar manieren om zichzelf te versieren en zo aantrekkelijker te maken voor het andere geslacht, daar waar mannen toen vooral sieraden in de vorm van amuletten droegen om zichzelf van de anderen te onderscheiden, hun status te onderstrepen en bij wijze van geluksbrenger. In deze aflevering kijken we bij wijze van voorbeeld naar de geschiedenis van Indische juwelen

Diverse materialen

Door de loop der eeuwen werden tal van verschillende materialen gebruikt om juwelen en sieraden mee te maken, gaande van metalen zoals koper, ijzer en tin tot leder, glas en huid over zilver, diamant, smaragd en zo verder. Toch blijft goud het meest populaire en gegeerde materiaal, dat helaas niet voor iedereen weggelegd is.

Indische juwelen

In de Indische cultuur kan een huwelijksceremonie niet slagen zonder gouden juwelen. Gouden sieraden zijn er al sinds vele eeuwen ter beschikking in de vorm van oorringen, hangers, halskettingen, colliers, neusringen en knopjes, enkelbanden, armbanden, polsbanden en noem maar op.
Doorheen de eeuwen zijn de Indiërs een eigen stijl in het maken van juwelen en sieraden gaan ontwikkelen met veel oog voor details. Dit met heel veel aandacht voor de mode, en vaak worden de kledij en de juwelen op elkaar afgestemd om zo de volmaakte harmonie te bereiken en de drager extra in het zonnetje te zetten als zijnde een eigen persoonlijkheid binnen de maatschappij.

Meisjes en vrouwen

Ook de schoolgaande meisjes waren en zijn zich in India al bewust van hun eigen identiteit, die ze uitdrukken door heel fijne gouden halskettingen en ringen. Vrouwen daarentegen droegen en dragen bij feestjes zware gouden juwelensets zoals colliers en ringen.
Maar ook Indische mannen houden traditioneel van juwelen. Ze hebben een duidelijke voorkeur voor gouden kettingen en de Indische juwelen- en sieradenmarkt heeft voor elk wat wils ter beschikking.

Bollywood

De Indische juwelenmarkt is duidelijk ook schatplichtig aan Bollywood, de Indische filmindustrie die veel groter is dan de Amerikaanse tegenhanger Hollywood en jaarlijks een massa films voortbrengt die in grote delen van de wereld populair zijn.
In deze Indische films zijn klassiek prachtige vrouwen en mannen te zien die schitterende juwelen dragen en zo een belangrijk rolmodel zijn. Niet alleen voor de Indiërs zelf, want ook grote sterren zoals prinses Diana, Jennifer Lopez, Sharon Stone, Jennifer Aniston, Hilary Clinton en Madonna lieten zich door deze films inspireren om fier met moderne en antieke Indische sieraden en juwelen uit te pakken.
Niet te verwonderen dus dat de Indische juwelenkunst al vele eeuwen hoog aangeschreven staat. Dit niet alleen in India zelf en buurland Pakistan, maar ook in Amerika, Canada, het Verenigd Koninkrijk, Australië en grote delen van Europa.
De designs van de Indische juwelenontwerpers leiden tot verbazingwekkende resultaten die dankzij hun verfijning en vakmanschap velen zullen bekoren. Ook bij wijze van belegging, want ze stijgen jaar na jaar in prijs. Zeker het overwegen waard.

De voorliefde van de Kelten voor antieke sieraden

Antieke sieraden hebben steeds een belangrijke rol gespeeld bij de uitoefening van rituelen en plechtigheden. Ze waren niet alleen bedoeld om de drager mooier te maken en zijn persoonlijkheid uit te drukken, maar ook om bepaalde sferen op te roepen.
Een schoolvoorbeeld daarvan zijn de Kelten, voor wie rituelen van groot belang waren. Ze werden door die rituelen een met de natuur en hun voorvaderen, en ze versterkten ook het stamgevoel.

Sieraden met symboolwaarde

Keltische sieraden behoorden tot de prachtigste uit de antieke wereld. Ze steken die van de Egyptenaren zelfs naar de kroon en zijn er volgens sommigen ook de inspiratiebron voor geweest, al valt het moeilijk dit te bewijzen omdat er maar weinig Keltische juwelen bewaard gebleven zijn.

Bij het Beltanefeest droegen de Kelten groene onder– en veelkleurige bovengewaden en bloemenkronen in het haar. Ook droegen ze groene maskers vol bladeren en mysterieuze sieraden met magische motieven. Deze symbolische sieraden werden ook op het slagveld gegeven om zo de dragers moed in de strijd tegen de vijand te geven en de steun van de goden en voorvaderen af te smeken.

Make-up

Toch waren de Kelten nooit volledig naakt, ook niet bij het uitoefenen van hun rituelen en ceremonies waarbij klassiek ook het vuur een belangrijke rol speelde bij wijze van zuiverend natuurelement.
Het dragen van kleding, sieraden en een eerste vorm van ‘make-up’ was erg belangrijk voor onze Keltische voorouders. Ze droegen prachtige kronen, diademen, andere opmerkelijke hoofdtooien, handschoenen, gewaden, tartans en kazuifels in allerlei felle tinten zoals scharlakenrood, blauw, paars, rood, groen en oranje.

Textiel

De Kelten hebben eveneens een lange geschiedenis op het vlak van textiel. Weven, knopen en naaien waren een onlosmakelijk onderdeel van hun unieke magie. Ze weefden er bezweringen in en naaiden magische symbolen met een diepere betekenis op hun kleding.
Deze symbolen zijn intussen helaas verloren gegaan, maar vermoed wordt dat de Kelten er hun verbondenheid met de natuur en de stamgenoten wilden mee uitdrukken. Elke stam had zijn eigen symbolen en manieren om textiel te maken en bewerken.

Hekserij

De Kelten hadden een grote belangstelling voor versiering en droegen de meest fantasierijke kleding. Deze kleren konden van leer en andere stoffen zijn, en de kleermakers bereikten een voor die tijd zeldzaam hoog niveau.
Onder de Kelten vonden we tal van beoefenaars van de hekserij, in het bijzonder volgelingen van de Alexandrijnse en de Gardeniaanse leer.
Bij deze rituelen waren ze ofwel erg luchtig gekleed ofwel geheel naakt (skyclad). De Keltische traditie mag dan ook de voorloper van de hekserij genoemd worden. Bij deze rituelen werden de gunsten van de goden afgesmeekt en werd gevraagd om een goede jacht, visvangst, veeteelt en de zege in de strijd met de vijanden.

Soorten antieke juwelen

Als we het over antieke juwelen hebben, bedoelen we eigenlijk een veelvoud aan sieraden waarmee we verschillende delen van ons lichaam tooien. We zetten de voornaamste even op een rijtje. Namelijk ringen, armbanden, halskettingen, broches, hangers, oorbellen en oorringen

Ringen

Een ring is een sieraad dat men klassiek rond de vinger draagt. In relatie tot de verloving en het huwelijk is het een belangrijke formele uiting van de belofte tot trouw. Het feit dat een ring gene begin of einde kent speelt hierbij zeker een rol. Intussen is de ring heel wat ‘gewoner’ geworden en dragen vele vrouwen maar ook mannen er minstens een gewoon omdat ze hem mooi vinden. Gebruikte materialen zijn onder meer goud en zilver, maar ook andere metalen zijn intussen erg populair geworden.

Armbanden

Een armband is een sieraad dat rond de arm, met name rond de pols, gedragen wordt en het kan ook een onderscheiding om de bovenarm zijn (bijvoorbeeld de aanvoerdersarmband bij het voetbal of een rouwband).
Een armband kan tal van vormen en materialen hebben. Hij kan gemaakt zijn uit kralen, zilver, goud, staal, koper maar ook eenvoudige materialen zoals wol of textiel.
Een ander soort armbanden zijn de zogenaamde spikes, gedragen ion de metal en gothic cultuur.

Halskettingen

Halskettingen worden zoals het woord het al zegt rond de hals gedragen. Een synoniem is collier. Ze kunnen een functionele functie hebben zoals in de oudheid bij de hogepriesters.
Er bestaan ook enkelkettingen, dit vooral in de oosterse cultuur waar ze naast een esthetische ook een erotische functie hebben.

Broches

Broches worden op de kledij gespeld, of kunnen ook dienen om bepaalde kledingstukken aan elkaar vast te maken. De Romeinen maakten er al veelvuldig gebruik van en noemden het ‘fibula’. Over elkaar gedrapeerde en met een fibula vastgehouden kledij stond er bekend als een teken van beschaving.
Bij ons heeft de broche intussen een oubollig imago, maar dit sieraad raakt lanzaam toch weer in de mode.

Hangers

Bij een halsketting hoort ook vaak een hanger. Vroeger werden ze ook aan touwen of veters gedragen. Door gebruik van schakels in de halsketting werd het een beweeglijk juweel en werd het mogelijk het hele sieraad van edelmetaal te maken, dus zowel de ketting als de hanger.
Hangers kunnen naar keuze hol of massief zijn.

Oorbellen en oorringen

Oorbellen worden intussen allang niet meer uitsluitend door vrouwen of piraten gedragen. Het is door de eeuwen heen een populair juweel dat naar keuze erg kostbaar kan zijn of uit eenvoudig materiaal gemaakt.
Een oorring of oorbel is in feite een piercing, want er moet een gaatje door de oorlel gemaakt worden. Een sieraad dat aan de oorlel geschroefd wordt noemen we een oorknopje.

Antieke sieraden uit de prehistorie

Sieraden en juwelen zijn ouder dan je denkt. Volgens archeologen dateren ‘kunst’ en ‘symbolisch gedrag’ van 40000 jaar geleden, de tijd van de ‘creatieve explosie’ ofwel de tijd dat de Neanderthalers werden verdrongen door de Cro-Magnon mens. Juist? Waarschijnlijk niet. Niet alleen dat deze opvatting alleen maar voor Europa zou kunnen gelden, oudere vondsten logenstraffen ook deze opvatting. Ook bij de homo erectus was sprake van bepaalde kunst- en cultuuruitingen.
Zo zijn er versierde vuistbijlen gevonden uit het Acheuléen (2 miljoen–300000 jaar geleden), speciaal gearrangeerde kristallen in India uit dezelfde periode, versierde stenen en botten van 300000 jaar geleden (Bilzingsleben), een even oud vuurstenen beeldje (Berekhat Ram; Heilige Land), kralen van 130000 jaar terug (Skhul; Israël en Oued Djebbena; Algerije), vuursteen met complexe tekens (Golan hoogvlakte) van 55000 jaar terug etc.
Deze vondsten weerleggen de stelling dat er pas 40000 jaar geleden een culturele explosie heeft plaats gevonden. Zeer waarschijnlijk behoorden taal, kunst en religie reeds tot de culturele uitingen van de homo erectus en de Neanderthaler. Wellicht lag een oudere beschaving hieraan ten grondslag?

Nomaden

Hoe dit te rijmen valt met het nomadische leven, dat de Neanderthaler geleid zou hebben, valt niet goed te verklaren. Volgens – met name Leidse – archeologen was de Neanderthaler een jager op groot wild, die steeds achter de kudden aan moest trekken. Dit omdat hij vanwege zijn energiebehoefte per dag grote hoeveelheden vlees moest eten. Onderschatten we deze jagers cultureel?

Persoonlijke sieraden

Natuurlijk nemen de kunstvondsten in aantal toe naarmate we in recentere tijd komen. Persoonlijke sieraden van schelpen, koraal, tanden, ivoor, kalksteen, been en gewei duiken overal in Europa op vanaf 40000 jaar geleden. Grotschilderingen komen overal voor en zijn vaak van aanzienlijker ouderdom (30000) dan die in de grotten van Altamira en Lascaux. In Amerika dateren ze uit 16000-12000vC, ouder dan de immigratie over de Beringstraat. Aan de Venusbeeldjes uit het Gravettien 25000 jaar geleden) gingen in heel Eurazië beeldjes van vrouwenfiguren en vulva-afbeeldingen vooraf uit het Aurignacien (31000 jaar geleden). Bewerkte muziekinstrumenten uit botten, beenderen en ivoor (raspen, schrapers, fluitjes, trompetschelpen) dateren uit het Solutréen/Magdalenien (20000-8000).

Bewoning

Zeer waarschijnlijk is de homo erectus ook eerder uit Afrika gaan trekken dan tot nu toe werd aangenomen. Zo is vastgesteld dat bijna 2 miljoen jaar geleden India (Rawalpindi) reeds bewoond was, 1.8 mln jaar geleden Andalusië (Spanje), China en Java, 600000 jaar geleden Japan. Het Indonesische eiland Flores, dat ook toen slechts bereikt kon worden overzee, was reeds tussen 1 en 0.5 mln jaar geleden bewoond. Recente vondsten van vroege artefacten wijzen ook op bewoning van Siberië door de homo erectus (1-0.5 mln jaar geleden). Om zich in dit klimaat staande te houden zal hij vuur hebben moeten kunnen maken en bontkleding dragen. Dat wijst op een cultuur, die verder ontwikkeld was dan men doorgaans aan de homo erectus wil toeschrijven.

Sommige archeologen achten het mogelijk dat de Chinese en Siberische volken in die tijd ook overgestoken kunnen zijn naar Noord-Amerika. Artefacten van de vindplaats Calico Mountains zouden wijzen op bewoning 200000 jaar geleden. Uit dezelfde periode ongeveer zouden artefacten dateren in Brazilië (Esperança grot).

Bron: www.frontierscience.nl