De verschillende trends in antieke sieraden

Met antieke sieraden kan je alle kanten uit. Je hebt er hele dure in kostbare materialen, maar ook stukken die vooral omwille van hun leeftijd een bepaalde waarde hebben. ‘Vintage’ juwelen en sieraden zijn in, zoveel is zeker. Maar waar moet je op letten?

Combineren

Leren combineren van verschillende materialen zoals metalen, edelmetalen en andere ingrediënten is een kunst die je niet meteen onder de knie krijgt. Soms is het voor een aantal mensen pure noodzaak omdat bepaalde materialen slechts beperkt voorradig zijn en er wel met andere materialen gecombineerd moet worden. Of het is gewoon een financiële noodzaak omdat er weinig geld ter beschikking is en je beroep moet doen op goedkope materialen.
Gaandeweg groeiden ook bepaalde tradities die snel onmisbaar werden. Zo bijvoorbeeld het gebruik om diamanten te integreren in zilver om zo tot een prachtig juweel te komen dat vooral de dames van hogere stand kon bekoren..

Het gebruik van goud en zilver

Een niet te stuiten combinatie is die van goud met zilver, met als wetenschap dat beide materialen in de 18de eeuw zowat als werden beschouwd. Juwelen uit die tijd hadden trouwens bijna altijd een gouden achterkant. Dit had veel te maken met het feit dat zuiver zilver in tegenstelling tot goud bij rechtstreeks contact op de huid of de kledij een zwarte schijn kan geven. Een dun dubbel laagje goud kon hier uitkomst brengen.
Dit systeem van de dubbele laag goud werd lange tijd behouden, en is ook nu nog een vaak voorkomend fenomeen.
Intussen worden steeds minder juwelen van zilver in combinatie met goud gemaakt, maar dit gebruik uit de 18de eeuw houdt dus nog steeds stand en zien we nog terug in juwelen van begin de 20ste eeuw, die intussen ook als antieke juwelen kunnen beschouwd worden. Heb je een juweel van zilver met goud dat je niet verder kunt dateren, dan is er een grote kans dat het dus minstens uit begin van de 20ste eeuw komt.

Modetrends

Net als bij de kledij zijn er in de loop der eeuwen tal van verschillende modetrends geweest bij het vervaardigen van juwelen. Jarenlang werd gekeken naar de koninklijke families, die op hun beurt de adel en vervolgens de betere burgerij beïnvloedden.
Ook de kerk had een belangrijke rol in de verschillende modetrends op het vlak van juwelen, gebaseerd op religieuze gronden. De kerk was vooral voor zilversmeden een erg belangrijke opdrachtgever.
In de 20ste eeuw was er een grote kentering toen steeds meer niet-adellijke, maar wel goed gefortuneerde burgers prachtige juwelen bestelden.Ze deden beroep op het vakmanschap van vermaarde juweliers, die hun beste beentje voorzetten om steeds grotere hoeveelheden edelstenen, diamanten en briljanten in een juweel aan te brengen met als toemaatje een schitterend ontwerp.
Deze juwelen hadden vooral de bedoeling om de eigen status te onderstrepen en anderen de loef af te steken. Het waren fantastische juwelen die slechts bij uitzonderlijke gelegenheden werden gedragen om mee te pronken, en toen waren ze al een fortuin waard.

Consilie van Rome

De zilversmeden kregen zware klappen toen in 1960 de kerk bij het Concilie van Rome besloot dat ze voortaan met wat minder pracht en praal moest naar buiten komen. Meteen kreeg het ambacht van zilversmid een flinke knauw waarvan het zich tot op de dag van vandaag nog niet hersteld heeft.

Het Pena paleis in Sintra

Het meest romantische paleis van Europa, een schatkamer van antieke sieraden

Op de hoogste toppen van de Serra de Sintra, een half uurtje ten noordwesten van Lissabon, bevindt zich het Palácio Nacional da Pena. Niet zomaar een koninklijke residentie, want Pena staat bekend als het meest romantische paleis van Europa. Ferdinand August van Saksen-Coburg liet het in de 19de eeuw bouwen voor zijn echtgenote, Koningin Maria II van Portugal. Ferdinand was een ware kunstliefhebber die in dit paleis de groten van zijn tijd ontving. Hier vinden we ook tal van antieke sieraden en juwelen terug.

Ferdinand August Frans Anton van Saksen-Coburg-Gotha-Koháry (geboren in Wenen op 29 oktober 1816) was niet de eerste de beste. Hij was de zoon van Ferdinand George August van Saksen-Coburg-Gotha (broer van Koning Leopold I van België) en van prinses Antonia Koháry. Toen hij op 9 april 1836 trouwde met Maria II, koningin van Portugal en weduwe van August van Leuchtenberg, kreeg hij de titel Hertog van Bragança met het predikaat Koninklijke Hoogheid mee. Bij de geboorte van hun zoon en troonopvolger Dom Pedro de Alcántara (de latere Koning Peter V) verwierf hij in overeenstemming met de grondwet de koningstitel met als naam Ferdinand II.

Gedwongen op de troon

Hij was een atypische koning, die maar weinig voeling had met staatszaken en veeleer interesse in kunst en muziek betoonde. Toch moest hij noodgedwongen tijdens de zwangerschappen van zijn vrouw, die elf kinderen zou baren, de functie van regent vervullen. Na de dood van Maria II in het kraambed tijdens de bevalling van hun laatste kind Eugenius op 15 november 1853 nam hij de troon over als regent, tot zijn zoon Peter twee jaar later de meerderjarigheid bereikte.

Hoogtepunt

Zelf beschouwde Ferdinand II de bouw van het Pena paleis als het hoogtepunt van zijn leven. De veelbereisde vorst liet zich inspireren door verschillende stijlen vanuit de vier windstreken en architecturale periodes. Hij liet het paleis in verschillende periodes bouwen, en we herkennen duidelijk invloeden van de Moren en Arabieren in de vorm van de minaretten, gotische stijlelementen en kenmerken uit de mythologie en de renaissance. Deze sprookjesachtige combinatie mag als een typische uiting van het romantische gedachtegoed dat ook aan de koninklijke hoven in de 19de eeuw haar intrede deed beschouwd worden.
Het paleis werd gebouwd op de resten van een Hiëronymietenklooster dat in de 15de eeuw werd gesticht op de plaats van de kapel van Nossa Sentora da Pena. Op dezelfde berg bevindt zich ook nog het Castelo dos Mouros, een oude Moorse burcht uit de achtste eeuw. Op aanraden van zijn Duitse architect Baron Von Eschwege liet Ferdinand de nodige verdedigingsmuren aanbrengen, onnodig want het paleis zou nooit belegerd worden. Het paleis, dat voornamelijk dienst deed als zomerpaleis, werd voltooid in 1855, net voor de dood van Ferdinand (15 december 1885) die dus nog het leggen van de laatste steen kon meemaken.
Toch hadden Ferdinand en Maria intussen al heel wat gasten in het nog onafgewerkte paleis ontvangen. Zo was Koning Leopold I er meermaals te gast met zijn minnares Arcadie Claret en behoorde Lord Byron, beschouwd als de bekendste romantische dichter van zijn tijd, er tot de vaste gasten.
Ook de later krankzinnig verklaarde Koning Ludwig II van Beieren kwam naar Pena om er inspiratie op te doen voor zijn megalomane slot Neuschwanstein, nog steeds een van de bekendste toeristische attracties. De gelijkenissen tussen beide kastelen zijn opmerkelijk, met dit verschil dat Ludwig II nooit een nacht in zijn paleis doorbracht en hij stierf voor de definitieve voltooiing.

Museum

Sinds 1910 is het Pena paleis een museum. Het interieur ziet er nog steeds uit zoals toen de koninklijke familie het in 1910 halsoverkop verliet, op de vlucht naar Engeland. De betonnen ruimtes zijn zodanig vernuftig gedecoreerd dat ze op hout lijken, en opvallend zijn de prachtige Moorse beelden van dienaren die de elektrische schemerlampen – zowat de allereerste exemplaren uit hun tijd – vasthouden. Ook de enorme hoeveelheden schitterend Meissen-porselein met typisch Duitse taferelen uit de kindertijd van Ferdinand zijn vertederend en voeren een lang vergeten, nostalgische tijd op.
Uiteraard mag ook de kunst van de vorst zelf niet ontbreken. Ferdinand was een niet onverdienstelijk schilder en toont in zijn werk een passie voor de natuur en de gewone mens.

Tekst: Stefaan Van Laere
www.stefaanvanlaere.be

Info
Pena paleis, Estrada da Pena 2710-609 2710 Sintra Portugal, tel. +351(21)9105340
Toegang van 1 mei tot 15 september van 10 tot 19 uur, van 16 september tot 30 april 10-17u30. Toegangsprijs afhankelijk van de tour door verschillende gedeeltes of het hele paleis van 7 tot 11 €.

Jackie Kennedy’s voorliefde voor antieke sieraden

Nooit was in het Witte Huis zoveel vanzelfsprekende ‘koninklijke’ charme te zien als tijdens de amper twee jaar dat Jackie Kennedy als First Lady aan de zijde van John Kennedy de honneurs waarnam. Deze vrouw die door het leven niet gespaard werd zou na haar dood in 1994 in de harten de Amerikanen verder leven als warme vrouw van vlees en bloed die op hetzelfde niveau van de royals staat. Ze had een grote voorliefde voor antieke sieraden.

22 november 1963 is een dag die in het collectieve geheugen van de mensheid gegrift staat. Op die dag werd de populaire Amerikaanse president Kennedy vermoord, en zijn vrouw ‘Jackie’ Kennedy werd in één klap een van de beroemdste weduwen uit de geschiedenis.

Jackie kwam op 28 juli 1929 ter wereld als Jacqueline Lee Bouvier in Southampton (New York). Ze groeide op in een rijk en goed opgeleid gezin. Jaqueline studeerde op het Vassar College en aan de Sorbonne. In 1951 behaalde ze haar einddiploma aan de George Washington Universiteit. Ze ging werken als nieuwsfotograaf en ontmoette zo in 1952 (dan nog) senator Kennedy. Op 12 september 1953 traden Jackie en John F. in het huwelijk. Ze kregen drie kinderen, waarvan er een onmiddellijk na de geboorte overleed.

First lady met smaak

Jacqueline Kennedy was diep geschokt toen zij en president ‘JFK’ zoals John Fitzgerald Kennedy door het volk genoemd werd in 1961 het Witte Huis betrokken. ‘Ik vond het zonde dat er nauwelijks iets uit het verleden in dit toch historische huis te vinden was, amper iets van voor 1902′, zou ze twee jaar later in een interview met CBS verklaren.

De 31-jarige Jacqueline besloot terstond dat het Witte Huis een flinke opknapbeurt moest krijgen. Haar uitgangspunt was dat de inrichting de historische betekenis van het gebouw moest weerspiegelen, en dat de presidentiële geschiedenis op deze plek tastbaar moest zijn. Vastbesloten, maar omzichtig om het verwijt te vermijden dat ze dit heiligdom onrecht zou aandoen en haar reputatie van dure societylady te bevestigen, ging Jacqueline aan de slag en slaagde er in het huis aan Pennsylvania Avenue de koninklijke allure te geven die het volgens haar verdiende.

Koninklijke charme

Met de komst van de Kennedy’s deden stijl en goede smaak op alle fronten hun intrede in het Witte Huis, wat in schril contrast stond contrast met de oubollige Dwight en Mamie Eisenhower.

Hier werd waarlijk een breuk met de vorige generatie gemaakt. Diners en feesten waren niet langer saaie partijen zoals in de jaren daarvoor, maar werden glamorous events opgeluisterd door musici, dansers of zangers, die het imago van het echtpaar als intelligent, cultureel en sophisticated moesten versterken. Even strak als haar regie over deze evenementen, was Jacquelines controle over wat ze bij welke gelegenheid moest dragen, en de societybladen van die tijd dichtten haar een koninklijke charme die vergeleken werd met Grace Kelly.

Telkens opnieuw wist ze de gasten en het Amerikaanse volk te verrassen met haar geraffineerde ‘Jackie look’ die navolging vond in heel Amerika. Maar ook buiten eigen land werd ze geprezen om haar kleding, die werd gekenmerkt door understated elegance, heldere lijnen, souplesse en effen kleuren. Zelfs het Russische blad Mody plaatste kledingadvertenties die de Jackie Look aanprezen.

Droeg Jacqueline voor de verkiezing van haar man veelal kleding van Franse couturiers, daarna koos ze om het politieke thuisfront niet te schofferen voor de Amerikaanse ontwerper Oleg Cassini als degene die het belangrijkste deel van haar garderobe zou maken. Haar eigen invloed op de ontwerpen was groot. De jurken, pakjes en jassen kwamen meer voort uit een samenwerking tussen de twee dan dat Jacqueline blindelings Cassini’s ideeën volgde.

Het einde van een droom

Maar dit mooie sprookje zou op die fatale 22 november 1963 uiteenspatten. Na de brutale moord op Kennedy probeerde Jackie met haar kinderen enige privacy te vinden door naar New York te verhuizen. Maar omdat de meeste Amerikanen haar toch als een soort ongekroonde koningin bleven zien, kwam daar weinig van terecht. Ook het huwelijk met de schatrijke Aristoteles Onassis zorgde ervoor dat ze voortdurend in de belangstelling bleef. Steeds meer werd ze een schim van zichzelf.

Na het overlijden van Onassis koos Jackie Bouvier een carrière in de uitgeverijwereld en uiteindelijk werkte ze als redacteur voor het blad Double Day. Haar belangstelling voor kunst en geschiedenis kwam hierin weer naar voren. Jackie overleed op 19 mei 1994 in New York en werd begraven met een aandacht een koningin waardig.

Jackie en Maxima

Jackie Kennedy deelde dezelfde ontwerper met Prinses Maxima, die bij haar huwelijk een klassieke, roomwitte bruidsjurk van Valentino Couture uit Parijs droeg. Valentino staat bekend als ontwerper van klassieke bruidsjurken. Valentino (70) werd wereldwijd bekend als ontwerper van de kleding van Jackie Kennedy.. Hij maakte haar trouwjurk toen zij in het huwelijk trad met de Griekse scheepsmagnaat Aristoteles Onassis. Na Kennedy volgden vele andere vrouwen uit de society en royalty: de Britse Prinses Margareth, filmster Elizabeth Taylor,
de tweede vrouw van de sjah van Perzië Farah Diba, echtgenote Marella Agnelli van de Italiaanse automagnaat Gianni Agnelli en onlangs zangeres/actrice Jennifer Lopez.

Art déco en art nouveau, verschillende stijlen in antieke sieraden

Wie houdt van antieke sieraden en juwelen, zal zeker ook interesse hebben in de verschillende kunststromen zoals art déco (ook bekend als Jugendstil, reform en nieuwe kunst) en art nouveau. In deze stijlperiodes vinden we de mooiste vlak van ringen, armbanden, halskettingen en andere sieraden terug. Een kleine geschiedenisles.

Art nouveau was anders dan anders

De art nouveau beweging vond haar oorsprong de jaren 1890 en kende een top rond 1900 om compleet te verdwijnen door het geweld van van de Eerste Wereldoorlog.
Art nouveau was een nieuwe morele en geestelijke oriëntatie, ja zelfs een nieuwe manier van denken en leven die velen inspireerde tot onsterfelijke kunst en die we als ‘anders dan anders’ kunnen omschrijven. Kenmerkend voor de kunst waren organische motieven, vloeiende lijnen en het gebruik van nieuwe materialen zoals metaal, glas en beton.
Ook de art nouvrau-architectuur scoorde hoge ogen. Hetzelfde kunnen we zeggen van juwelen en sieraden in art nouveau-stijl, die helemaal afwijkt van antieke sieraden en juwelen. Deze juwelen zijn bij uitstek de getuige van de gulheid en de weelderige vormen van een stijl die het typische fin de sièclegevoel uitstraalt.

Ook bekend als Jugendstil, reform en nieuwe kunst

Art nouveau staat ook bekend als Jugendstil, een Duitse benaming die eveneens internationaal aanvaard werd en volgens sommigen een betere omschrijving is.
Oorspronkelijk was het een spotnaam, maar algauw werd het een synoniem voor de stijl die vernieuwing en gedurfde vormexperimenten vooropstelde. In Engeland verkoos men eerder de term ‘reform’, en Nederlanders vertaalden de benaming vaak letterlijk als ‘nieuwe kunst’.

De nostalgie van art déco

Art Deco werd bekend in de twintiger jaren van de twintigste eeuw als een ietwat nostalgische reactie op de al te vlug weer verdwenen art nouveau-beweging. Art Deco kende net als de art nouveau geen lange bestaansgeschiedenis en bloedde al dood rond 1930 nog voor de Tweede Wereldoorlog opnieuw een zwarte dag voor de kunst inluidde. Het begin van de economische recessie aansluitend op de grote beurscrash in 1929 was meteen de doodsteek voor de art déco.
De stijl van art déco ging uit van een bijzonder abstract ontwerp met tal van geometrische motieven en patronen. De meest favoriete kleuren van de kunstenaars en juwelenontwerpers uit de art déco waren zwart (onyx), blauw (saffier), groen (smaragd), wit (diamant) en rood (koraal).
De baguette en emerald-slijpvorm die ontwikkeld waren in de negentiende eeuw werden immens populair in stijl van de twenties omdat ze zo goed samengingen met het geometrische lijnenspel van de Art Deco stijl.

Luxueuze ontwerpen

De meeste van de Art Deco juwelen en sieraden hebben een bijzonder luxueus ontwerp en doen ons heerlijk nostalgisch wegdromen naar die kortstondige tijd tussen de twee wereldoorlogen toen van zware economische recessie nog geen sprake was. Dit kwam door de grote winsten die werden gemaakt in de Eerste Wereldoorlog.
Al dat geld gaf de begoeden van toen de kans om de meest modieuze materialen zoals diamanten, platina, rood goud and geel goud voor het ontwerpen en uitvoeren daarvan van sieraden en juwelen aan te schaffen.
Gelukkig zijn er ook heel wat minder duur geprijsde sieraden en juwelen uit de art déco periode terug te vinden. In de jaren 1960-1970 kwam art déco trouwens opnieuw in de mode en doken heel wat stukken uit die periode opnieuw op. Een goede zaak voor de verzamelaar, die aldus de kans kreeg over te gaan tot de aankoop van armbanden, ringen, halskettingen en andere juwelen en sieraden uit die periode of erdoor geïnspireerd.

De functies van antieke juwelen

Een juweel of sieraad kent de mensheid sinds haar ontstaan. Het was een manier om jezelf mooier te maken en van de andere te onderscheiden. Andere functies zijn onder meer het onderstrepen van een bepaalde functie of gezagspositie.

De aandacht trekken

Een antiek sieraad kan gaan om het even welk object – op kleding na – dat op het lichaam wordt gedragen met de bedoeling het mooier te maken en de aandacht te vestigen op de drager. Sieraden zijn dan ook even oud als de mens, want van zodra onze vroegste voorouders dierenhuiden begonnen te dragen om zich te wapenen tegen koude en regen zochten ze ook naar elementen om zichzelf mooier te maken en zo van anderen te onderscheiden. We kunnen dan ook met recht en reden van antieke sieraden spreken.

Uitdrukking van eigen identiteit

In primitieve culturen was het gebruikelijk om een amulet, kralen of een medaille te dragen. Afrikaanse stammen drukten en drukken er ook hun eigen identiteit mee uit. Kralen kunnen zowel gedragen worden rond de hals, de pols, de vingers, enkels, heupen,… Elk van deze plaatsen op het lichaam en het gebruikte materiaal, kleur en afwerking vertellen een eigen verhaal.
De eerste vondsten van Afrikaanse juwelen en sieraden dateren al van ruim 75.000 jaar geleden in het huidige Kenia. Het zouden trouwens de Cro-magnons zijn, onze oorspronkelijke voorouders uit Afrika, die naar het Midden-Oosten uitweken en in Egypte de Neanderthalers als overheersend ras verdreven. De Cro-Magnons introduceerden er het ambacht van het maken van armbanden en halskettingen met tanden en beenderen.

Sieraden als decoratie

Vrouwen wilden decoratieve elementen om de meest begeerlijke (vaak de sterkste) van de mannen van de stam voor zich te winnen, en de mannen wilden vooral een goede moeder om het voortbestaan van de soort te verzekeren. Sieraden speelden dus een grote rol bij het voortbestaan van de mensheid.
Door de eeuwen heen werden antieke sieraden steeds verfijnder door gebruik te maken van pas ontdekte edele metalen en nieuwe technieken. Ook in de eerste primitieve beschavingen stond het beroep van edelsmid en sieradenmaker al in hoog aanzien.
Vroeger hadden juwelen vaak een functie, al was het maar om kleren samen te houden Sieraden werden gemaakt van materialen zoals beenderen, tanden, schelpen, hout en steen. In de Oertijd had een juweel naast een duidelijke functie ook bedoeling om de status van bepaalde vooraanstaande figuren te tonen en mee uit te pakken. Meestal werden ze met die siervoorwerpen ook begraven.

Antieke Egypte

De eerste sporen van geavanceerde juwelen zijn terug te vinden in het oude Egypte van zowat 5.000 jaar geleden. De Egyptenaren verkozen de luxe, zeldzaamheid en gemakkelijke bewerking van goud boven andere metalen om juwelen mee te maken. Gouden ornamenten groeiden er algauw uit tot de manier om kracht en religiositeit mee te symboliseren. De machtdragers pronkten met hun gouden juwelen tijdens leven en dood, want de sieraden gingen mee in de graftombes.
Samen met goud gebruikten de Egyptische siersmeden ook gekleurd glas en tal van edelstenen. Toch verkozen de vooral glas als nevenmateriaal bij het vervaardigen van juwelen omdat glas gemakkelijk bewerkbaar en kleurbaar was.
Kleuren hadden er een groot belang, en elke kleur had een andere betekenis. Zo zei het Boek van de Dood specifiek dat een ketting van Isis rond de nek van een mummie rood moest zijn om de drang van Isis naar bloed te bevredigen, terwijl groene juwelen stonden voor vruchtbaarheid en een goede oogst.
In het oude Egypte werden heel wat materialen om juwelen van te maken gevonden aan de grenzen en in de Rode Zee. Daar bevond zich een mijn waarin ze emerald, het lievelingsgesteente van Cleopatra, opdelfden. De Egyptische juweliers waren traditioneel aan de slag in grote werkhuizen letterlijk vastgehecht aan tempels en paleizen.

De functies van antieke sieraden en juwelen

Het versieren van ons lichaam met allerlei objecten en kleurstoffen is zo oud als de mensheid Sieraden en juwelen hebben in de geschiedenis van de mensheid meerdere, vaak wisselende, functies gehad.. Sieraden zijn geschikt om ons te onderscheiden en te doen opvallen. Beschildering, tatoeage en piercings, maar vooral onze lichaamsdelen behangen met opmerkelijke objecten van al dan niet grote waarde zijn universeel en typisch menselijk.

Juwelen uit verschillende materialen

Per cultuur verschillen deze sieraden sterk, maar vrijwel overal is een voorkeur te zien voor objecten die een beschermende waarde hebben, kleurrijk zijn en uit een duurzaam materiaal worden gemaakt.. Ook in onze huidige, West-Europese samenleving voldoen sieraden nog aan deze criteria, denken we maar aan medaillons met Maria en handen van Fatima, aan gekleurde kralensnoeren en fonkelende edelstenen, vooral aan goud. Een exclusief juweel mag gerust duurder zijn dan een auto.

Sieraden uit de oudheid

Ook opgegraven sieraden spreken tot de verbeelding omdat ze ons een blik op een verloren gegane geschiedenis gunnen. Uit de hele opbrengst van een ruim archeologisch onderzoek wordt bijvoorbeeld vaak een juweel gekozen om aan pers en publiek te tonen en zo een bepaalde periode te symboliseren. Op die manier wordt het gekozen sieraad een symbool uit zijn tijd en krijgt het een meerwaarde die de intrinsieke waarde gevormd door het materiaal en het vakmanschap van de maker ver overtreft
Sieraden uit een ver verleden maken nog altijd indruk omdat hun waarde ook nu nog makkelijk in te schatten is. Dit in tegenstelling tot bepaalde gebruiksvoorwerpen, die in hun tijd misschien veel waardevoller en nuttiger waren maar nu hun nut verloren hebben. Zo waren destijds potten en pannen wellicht waardevol wegens hun schaarste en meer waard dan eenvoudige sieraden, maar zijn die antieke sieraden intussen veel kostbaarder.
Sieraden zijn in archeologische publicaties en musea dan ook prominent aanwezig. Deze met groot vakmanschap gemaakte kleinoden, die mensen misschien wel hun hele leven met zich hebben meegedragen, vormen ze een persoonlijke getuigenis van de smaak in een andere tijd.
De combinatie van hun waardes toen en nu maakt ze tot populaire objecten, die extra aandacht en beveiliging krijgen. Deze bijkomende beveiliging is zeker geen overbodige luxe gezien de kleine omvang van deze dus gemakkelijk te stelen waardevolle objecten.

Sieraden voor de eeuwigheid

Sieraden zijn vooral in graven gevonden. In de meeste gevallen werden mensen vroeger begraven met hun kleding en sieraden aan en behoren ze tot de persoonlijke identiteit van de drager.
Verder werden sieraden na crematie bij de dode neergelegd, of zelfs speciaal gemaakt voor het leven na de dood. De maker van deze sieraden probeerde in deze sieraden de ziel van de overledene te vatten om hem op weg naar de overkant te helpen.
Voorbeeld hiervan zijn de vele kralen en amuletten die in het Oude Egypte in de verpakking van een mummie werden verwerkt, maar ook in vele andere culturen en omstandigheden zijn juwelen gevonden. Hoewel iedereen er in principe voorzichtig mee is, werden ze natuurlijk wel eens verloren. En vanwege hun waarde, geldelijk én intrinsiek, werden ze verkozen als offer aan goden of hogere machten. Verder zijn ook in de Lage Landen schatten gevonden uit de Vroege Middeleeuwen die helemaal uit gouden sieraden bestaan.

De antieke sieraden van Carthago

Van zijn stichting tot zijn ondergang is Carthago beheerst geweest door een aristocratie, die haar positie zowel aan afstamming als aan rijkdom te danken had. Waarschijnlijk in 196 v.Chr. werd Hannibal verkozen tot suffeet, de titel van de hoogste magistraten in Carthago. De macht van de aristocraten was in de loop der jaren fors toegenomen, maar Hannibal vaardigde wetten uit die deze macht inperkten. De controle over de rechtspraak wordt haar ontzegd en de magistraten (een soort senatoren) dienden voortaan rekenschap af te leggen. In 195 v.Chr. eiste Rome, dat de toenemende welvaart van Carthago onder Hannibal met argusogen volgde, de uitlevering van Hannibal. Hij vluchtte naar het hof van Antiochus III de Grote, die hem met open armen ontving. Nadat Romeinse spionnen hier lucht van hadden gekregen pleegde hij zelfmoord om uitlevering aan Rome te voorkomen.

Uiteindelijk slaagde de democratische partij, in nagedachtenis van Hannibal, er na enige tijd in om aan de macht te komen. De verdrijving van de aristocraten droeg bij aan de ondergang van Carthago. De democraten weigerden namelijk een verbond aan te gaan met Massinissa, de koning van Numidië. Toen de aristocratie nog volledig aan de macht was in deze staat met zijn uiterst gemengde bevolking, had deze een sterk standbewustzijn, wat duidelijk tot uiting kwam op de gedenkstenen. Hierop werd de volledige genealogie vermeld, de ambten en waardigheden die hun voorouders hadden bekleed en de eigen namen. Het aanzien van de aristocraten berustte voornamelijk op hun rijkdom. Alle schrijvers uit die tijd benadrukken hoe belangrijk geld was in Carthago. Dit geld was grotendeels afkomstig uit de handel, maar ook legde de rijke burgerij beslag op de landbouwgrond, waar ze het plebs op lieten werken.

Sieraden

De kennis omtrent de Carthaagse arbeider is veelal gebaseerd op de archeologische vondsten, en niet zozeer op geschreven teksten. Het Carthaagse proletariaat is een typische stadsbevolking. Het omvat de zeelui, de arbeiders van de tuighuizen, de ambachtslieden, de beambten van de handelshuizen, de beroepssoldaten en de slaven. De Carthaagse nijverheid had niet de positie die je zou verwachten bij een handelsnatie met zo’n enorm afzetgebied. Carthaagse producten kwamen zelden verder dan de binnenlandse markt. Er zijn twee redenen aan te wijzen voor de middelmatigheid van de producten. Ten eerste is er het overdreven protectionisme van de staat en ten tweede: de afzetmarkt van Carthago bestond vooral uit barbaarse volkeren, die weinig oog hadden voor kwaliteit.
Deze metaalwerkers stonden onder staatstoezicht en waren in dienst van de marine en landmacht. Ten tijde van oorlog was er volop werk voor de metaalarbeiders; ze stonden dan volledig in dienst van de staat. In vredestijd werkten veel metaalarbeiders voor eigen rekening, of onder een baas. Bij opgravingen zijn naast gereedschap de volgende nijverheidsproducten aan het licht gekomen: bijlen, hamers, allerlei wapens, messen, beitels, haken, schrappers en lepels. Maar ook werden toiletartikelen en sieraden gevonden. De metaalindustrie werd door de koopvaardijvloot van grondstoffen voorzien.

Juwelen

Houtbewerking was een grote bedrijfstak in Carthago. Hierin waren de Carthagers hun tijd ver vooruit. Spijkers waren in Carthago onbekend, maar toch wisten zij gebouwen te vervaardigen die andere volkeren niet eens mét spijkers wisten te bouwen. Veel van de balken die zij legden hielden meer dan 1000 jaar stand, zonder vervangen te hoeven worden. Maar hun belangrijkste taak was de bouw en het herstel van schepen. Zij waren daarin heer en meester en de Grieken gaven dan ook zonder aarzeling de superieure bekwaamheid van de Carthagers op dit gebied toe.
De textielnijverheid was een der voornaamste industrieën in Carthago. Zoals in vrijwel alle samenlevingen in de klassieke oudheid werd de dagelijkse kleding vrijwel geheel door de vrouwen thuis gemaakt. Inscripties vermelden evenwel ook beroepswevers, welke hun werkzaamheden uitvoerden in grote ateliers. De binnenlandse beplanting leverde een overvloed aan grondstoffen hiervoor geschikt. De Carthaagse kussens en geborduurde tapijten werden in de 5e eeuw tot in Griekenland verkocht.
Bron: wikipedia

De sieraden van de Maya’s

De Maya’s hadden hun eigen kalender, hun eigen schrift en hielden geboortedagen, trouwdagen en militaire overwinningen bij. Ze maakten ook literatuur, zoals de beroemde Popol Vuh en de Chilam Balam en waren uitstekende wiskundigen. Eén van de belangrijkste dingen die de Maya bereikt hebben op dit gebied is dat zij de nul hebben uitgevonden. Ook hechtten ze groot belang aan sieraden en juwelen.

De Maya ontwikkelden de positionele nummering, wat zelfs nog niet door de Romeinen was uitgevonden. Hun Schrift was in de vorm van een plaatjestaal (beeldschrifttekens) in steen gebeiteld en geschilderd op muren, schors, hertenhuid en aardewerk. Omdat er nog steeds beeldschrifttekens worden ontdekt, ontcijferd en vertaald groeit de kennis over de Maya nog iedere dag.
Hun astronomen berekenden de lengte van het zonnejaar met een verbazingwekkende nauwkeurigheid en de Dresden Codex bevat nauwkeurige maantabellen en een methode om maansverduisteringen te voorspellen.

Kunst en architectuur

De Maya’s waren gerenommeerde architecten die steden bouwden met piramides, tempels, paleizen, balvelden, zweetbaden en marktpleinen. Het kalksteen dat ze gebruikten voor het bouwen kwam uit de streek waar ze woonden, het Yucatán schiereiland. Hier vonden ze ook vuursteen voor metselwerk.
De Maya’s hielden van het ontwerpen en beschilderen van aardewerk en hakten figuren uit in steen en hout. De versiering van hun aardewerk varieerde van simpele decoratieve motieven tot ingewikkelde, elegante, felgekleurde afbeeldingen van dieren en mensen. Jade, een edelsteen, werd gebruikt voor decoratieve ornamenten.

Het volk

De Maya’s waren over het algemeen klein gebouwd met brede hoofden en dun, steil haar. Ze hadden brede en opvallende jukbenen met duidelijk gevormde lippen en scheve ogen. Aan de voor- en achterkant van het hoofd van pasgeboren baby’s werden twee planken gebonden om zo het klassieke Maya profiel te krijgen.

Juwelen en sieraden

De kleding van de verschillende klassen is terug te vinden in beelden en figuren van klei uit het Maya tijdperk. Hun kleding was gemaakt van katoen en dierenhuiden. Ter versiering droegen ze enorme veren hoofdtooien, kettingen, oorbellen, neusringen, ringen en armbanden. Voor hun sieraden gebruikten ze jade, schelpen, botten, obsidiaan, goud en koper.
In de Maya cultuur waren de hoge priesters en edelen de heersende klasse. Het merendeel van de bevolking bestond uit boeren, ambachtslieden, krijgers en handelaren.

Het geloof

Het geloof speelde een grote rol in het leven van de Maya en hun ceremonies bestonden uit veel muziek en dans. Ze geloofden dat het leven werd geregeld door de Goden, die hen alles gaven, van gewassen tot een goede gezondheid en regen.
Ze geloofden ook dat de mens was ontstaan uit maïs. Hun belangrijkste God was Itzamná, die de oorspronkelijke maker en meester was van vuur. De Maya aanbeden ook de Gevederde Slang die zij kenden als “Kukulcán” en de Azteken kende deze als “Quetzalcóatl”. De god van de regen was Chac.

Bron: www.ontdekmexico.com

De antieke sieraden van de Maya’s

De Maya’s leefden in een gebied dat zich uitstrekte van het zuidoosten van Mexico tot delen van het huidige Guatemala, Honduras, El Salvador en Belize. Net als de Azteken, vochten zij met andere volkeren en dwongen zij de verslagen vijand hen te betalen in de vorm van goederen en diensten. De Maya’s verschilden echter van andere culturen vanwege hun vergevorderde kennis.

Maya Kennis

De Maya’s hadden hun eigen kalender, hun eigen schrift en hielden geboortedagen, trouwdagen en militaire overwinningen bij. Ze maakten ook literatuur, zoals de beroemde Popol Vuh en de Chilam Balam en waren uitstekende wiskundigen. Eén van de belangrijkste dingen die de Maya bereikt hebben op dit gebied is dat zij de nul hebben uitgevonden.
De Maya ontwikkelden positionele nummering, wat zelfs nog niet door de Romeinen was uitgevonden. Hun Schrift was in de vorm van een plaatjestaal (beeldschrifttekens) in steen gebeiteld en geschilderd op muren, schors, hertenhuid en aardewerk. Omdat er nog steeds beeldschrifttekens worden ontdekt, ontcijferd en vertaald groeit de kennis over de Maya nog iedere dag.
Kunst en Architectuur
De Maya’s waren gerenommeerde architecten die steden bouwden met piramides, tempels, paleizen, balvelden, zweetbaden en marktpleinen. Het kalksteen dat ze gebruikten voor het bouwen kwam uit de streek waar ze woonden, het Yucatán schiereiland. Hier vonden ze ook vuursteen voor metselwerk.
De Maya’s hielden van het ontwerpen en beschilderen van aardewerk en hakten figuren uit in steen en hout. De versiering van hun aardewerk varieerde van simpele decoratieve motieven tot ingewikkelde, elegante, felgekleurde afbeeldingen van dieren en mensen. Jade, een edelsteen, werd gebruikt voor decoratieve ornamenten.

Het Volk

De Maya’s waren over het algemeen klein gebouwd met brede hoofden en dun, steil haar. Ze hadden brede en opvallende jukbenen met duidelijk gevormde lippen en scheve ogen. Aan de voor- en achterkant van het hoofd van pasgeboren baby’s werden twee planken gebonden om zo het klassieke Maya profiel te krijgen.
De kleding van de verschillende klassen is terug te vinden in beelden en figuren van klei uit het Maya tijdperk. Hun kleding was gemaakt van katoen en dierenhuiden. Ter versiering droegen ze enorme veren hoofdtooien, kettingen, oorbellen, neusringen, ringen en armbanden. Voor hun sieraden gebruikten ze jade, schelpen, botten, obsidiaan, goud en koper.

Het Geloof

Het geloof speelde een grote rol in het leven van de Maya en hun ceremonies bestonden uit veel muziek en dans. Ze geloofden dat het leven werd geregeld door de Goden, die hen alles gaven, van gewassen tot een goede gezondheid en regen..

De mystieke waarde van antieke sieraden volgens Ed Vos

De Atlantische ring en andere sieraden uit het verdwenen continent, daarover heeft Ed Vos het op zijn website www.edvos.nl. We laten u graag even meelezen.

Sinds mensenheugenis verfraait de mens zijn lichaam met allerhande attributen. Met schilderingen op de huid, door middel van kleding, hoofdtooien en andere versierselen, zoals sieraden, welke traditie zich tot in onze tijd nog steeds heeft weten staande te houden. In de oudst bekende beschavingen, zoals bijvoorbeeld die van Egypte, waren bepaalde metalen, symbolen en edelstenen erg in trek, en niet in de laatste plaats om het uiterlijk te verfraaien. Doorgaans werden er magische of mystieke waarden aan toegekend en stond men door middel van deze sieraden in verbinding met andere planeten, dimensies of goden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de auteur van dit artikel, die een sterke affiniteit met Egypte en de eraan voorafgaande cultuur van Atlantis heeft, onder andere in aanraking kwam met de sieraden van dit legendarische continent.
Reeds van jongs af aan, interesseerde ik me in hoge mate voor de oude beschavingen. Niet dat ik goed was in geschiedenis, dat vak boeide me niet echt. Verhalen van Alexander de grote vond ik wel spannend, maar daar hield het ook wel mee op.
Atlantis, dat was iets heel anders, het boeide me in zeer hoge mate, maar juist daarvan hoorde je niets op school. Alles wat ik in handen kon krijgen over Atlantis aan boeken en artikelen las ik, en boeide mij dit verdronken continent meer en meer. Het zou in vele facetten een rode draad door mijn leven gaan vormen.

Het eerste contact met de ring

Ik had al een poos geen “paranormaal beurzen” meer bezocht, omdat ik daartoe niet in de gelegenheid was. Er was een grote landelijke beurs in het verschiet, en ik had maatregelen genomen, die zondag vrij te zijn en er heen te gaan. Die ochtend had ik echter niet zo veel zin, maar zette me er toe, toch een bezoekje te brengen, ik had immers het nodige geregeld om er heen te kunnen.
Ik belandde in een zaal waar aan hypnose regressie werd gedaan. Ik had zoiets al vaker bijgewoond, en het boeide me in feite niet meer zo, het voegde niets extra’s toe aan mijn beleving, en ik vroeg me af waarom ik in vredesnaam naar die beurs was gegaan. Het antwoord zou niet lang op zich laten wachten ! Ik ben de zaal uitgegaan, en werd als door een vreemde kracht naar een stand getrokken waar de Atlantische sieraden waren uitgestald.
Direct bemerkte ik de enorme uitstraling van de Atlantische sieraden, en met name de ring met zijn wonderlijke symbool fascineerde me. Ik was op slag verliefd. Van de standhouder vernam ik het een en ander van de geschiedenis van de ring, en de wonderbaarlijke zaken die de ring omgeven.
Ik wist het zeker, ik moest zo’n ring gaan dragen. In eerste instantie bestelde ik een zilveren exemplaar, omdat mijn ringmaat niet voorradig was. Toen de ring in mijn bezit was ben ik hem uiteraard gaan dragen, en nadat bleek dat mijn toch wel hoog gespannen verwachtingen uitkwamen, heb ik na een poosje een gouden exemplaar voor mij persoonlijk laten maken. De Atlantische ring en ik werden bondgenoten. Ik zou hem niet meer willen missen.

De historie

Het moet zo rond het jaar 1860 geweest zijn dat een in die tijd vermaard egyptoloog, Markies d’Aigrain, rapporteerde over zijn opgravingen in de koningsvallei in Egypte, en gewag maakte van deze bijzondere ring. De ring zou duizenden jaren oud zijn, en kenmerkt zich door een geometrische figuur of symbool, dat ontworpen is volgens een beslist esoterische ordening. Het bestaat uit een tweetal driehoeken, waar tussenin zich een negental strepen bevinden. Aan de zijde van de driehoeken drie korte strepen, en in het midden 3 lange strepen. Aan de punten van de driehoek is de ring doorboord, en worden de gaatjes aan de binnenzijde van de ring, verbonden door een ingegraveerde streep.
De ring werd gemaakt en vorm gegeven door de Atlantiërs, waarvan de Egyptenaren de erfgenamen zijn. Door het dragen van deze sieraden, en met name de ring, krijg je de mogelijkheid binnen te gaan in het onverklaarbare mysterie van bescherming tegen allerlei vormen van negativiteit. De ring met haar symbool is een waarlijk “Lichtobject”. Ze biedt bescherming tegen allerhande verstoringen van buitenaf. Ze vormt een soort barrière tegen negativiteit, agressiviteit en andere zaken die de trillingen van een persoon zouden kunnen verstoren, of diens balans uit evenwicht zouden kunnen brengen.
Los van deze bescherming tegen van buitenaf komend onheil, beschermt de ring ook tegen invloeden die ontstaan door een bewuste of onbewuste verstoring van de eigen energieën.
Hij werkt als het ware dus ook regulerend ten opzichte van het persoonlijke energieveld waar hij ook deel van uit maakt. Hoewel de ring bijzondere capaciteiten in zich draagt, is het geen talisman of fetisj, noch ontleent hij zijn krachten aan magnetische, psychische, religieuze of magische krachten. Als je ernstige zaken overweegt als zelfmoord of iets dergelijks, grijpt de ring er niet op in. Hij respecteert de vrije keus. Opvallend is wel dat dragers van de ring bijvoorbeeld opvallend minder ongelukken meemaken, zoals auto ongelukken. Voorts draagt de ring bij tot een betere gezondheid, en helpt bij het herstel van bepaalde ziekten of andere lichamelijke ongemakken.
Een eveneens mooi resultaat is het feit dat de ring, de drager ervan, soms onvermoede metafysische werelden laat ervaren.

Toetanchamon

In 1922 stuitte Howard Carter op het graf van Toetanchamon. Het bleek dé ontdekking van de eeuw te zijn. Lord Carnarvon was zeer content met de vondst van dit in ongeschonden staat aangetroffen koningsgraf. Carnarvon was immers de geldschieter, in wiens dienst Carter onderzoek deed.
Lang heeft Carnarvon echter niet van de ontdekking mogen genieten. Hij overleed zeer spoedig erna door een mysterieus voorval, evenals de andere betrokkenen bij de opening van het graf.
Howard Carter echter, leefde nog vele jaren voort. Er wordt aangenomen dat hij op het moment van opening van het graf van deze legendarische Farao, een Atlantisring droeg….
Persoonlijk sieraad
De sieraden, en dan met name de ring, zijn absoluut persoonlijk. Ze mogen dan ook niet uitgeleend worden, omdat ze zich richten op het persoonlijk energieveld van de drager, dat uniek voor die persoon zélf is. De basis waarop de ring gemaakt is, kan niet gewijzigd worden, en werkt volgens een opzienbarende formule van vibraties, hetgeen de niet zichtbare kracht van het sieraad is, en zich afstemt op het trillingsniveau van de drager. Dit is dan ook de reden waarom het sieraad niet uitgeleend mag worden voor langere of kortere tijd.
Het is ook heel goed mogelijk dat de ring in het begin niet constant gedragen kan worden, en je beetje bij beetje moet wennen aan zijn aanwezigheid, en met hem moet leren leven.
Voordat de ring gedragen wordt, is het goed om hem middels een bepaalde procedure te reinigen, om hem helemaal eigen te maken, en is het goed deze procedure elke drie maanden te herhalen.
Het maakt overigens voor de werking totaal niet uit, van welk materiaal de ring gemaakt is.
Bij het dragen van de ring vallen in eerste instantie het Atlantische symbool, alsmede de twee doorboringen op. De ingegraveerde sleuf aan de binnenzijde maakt er echter ook onderdeel van uit.
De ring legt als het ware een verbinding tussen het persoonlijk innerlijk, en de kosmos.

Andere Atlantische sieraden

Behalve de ring, komt het symbool ook voor op andere sieraden, zoals armbanden en hangers.
De energieën zijn gelijkluidend. Voorts is er de Atlantische Ankh (een voorloper van de Egyptische) welke zich kenmerkt door het hebben van twee benen. De werking van de Atlantische Ankh is hetzelfde als die van de ring, met dien verstande dat de Ankh als extra de “antenne functie” heeft.
Met de Ankh in de hand, en de “benen” naar de kosmos gericht, kunnen vragen gesteld worden, en met de Ankh andersom, de “benen” naar je toe, mogen de antwoorden uit de kosmos je bereiken.
Los daarvan zijn er diverse therapeuten in Nederland, die de Ankh in hun “healing” praktijk gebruiken, met significante resultaten. Van de Ankh zijn twee versies. Een mannelijke en een vrouwelijke, waarbij het verschil zit in de wijze waarop de “benen” gekruist zijn.

Ervaringen

Voor het vervaardigen van een Atlantische ring kun je natuurlijk ook goud, of andere metalen, van oudere sieraden inleveren, waar je bijzondere waarde aan hecht, of die een emotionele waarde voor je hebben. Het geeft je ring een extra persoonlijke waarde mee. Echter kan het voorkomen, is me verteld, dat het gewoonweg niet lukt om er een ring van te maken. Het kan zijn dat hij breekt, of wat dan ook, tijdens het maken ervan, omdat de intentie waarmee het materiaal gegeven werd, niet zuiver was, of door personen ooit gedragen is geweest met minder goede bedoelingen, ten aanzien van degene die de ring wil laten maken. Behalve de ring en de Ankh, bestaat er ook de Atlantische armband. Vaak beginnen mensen met een ring, en raken daar zo van onder de indruk, dat ze er ook een armband bij willen gaan dragen. Op zich is dat natuurlijk prima. Het komt echter voor, dat het “te veel van het goede” wordt, en men werkelijk de armband een poosje af moet doen. Ik ken diverse mensen die dat is overkomen. Eén geval is me bekend van een persoon, waarbij de armband spontaan in tweeën brak. Het was inderdaad “te veel van het goede”, en de armband moest weg. Ook dat regelt het symbool blijkbaar zelf. De twee delen staan nu bij deze man op het nachtkastje, als herinnering aan het gebeurde, en als symbool voor :”Het niet te veel te willen”, maar in vertrouwen alles over te laten aan het “Hogere”.

Eigen belevenissen

Zelf draag ik deze ring nu inmiddels zo’n 5 jaar, en dat tot volle tevredenheid. Ik ervaar de kracht ervan en de bescherming die hij geeft, evenals het Ankh kruisje dat ik draag. Bij het “op afstand” helpen van mensen komt het een enkele keer voor dat ik de ring gebruik door hem bijvoorbeeld op een foto te leggen. Ook wanneer ik een ziek iemand een edelsteen geef, gebeurt het soms, dat ik mijn ring gebruik om er het stukje extra energie aan toe te voegen.
Voorts is het opvallend hoe mensen op de ring reageren. Hoewel het een uitermate persoonlijk sieraad is, en je het dus voor je zelf moet houden, geef ik de ring wel eens iemand in de hand. Uiteraard wordt hij daarna direct gereinigd. De ervaringen van energieën worden veelvuldig vernomen.
De belevingen zijn uiteenlopend. Voor de een voelt hij zwaar, anderen voelen tintelingen, weer anderen warmte, maar telkenmale maakt hij een bijzondere indruk op mensen.
De ring heeft wonderbaarlijke en geneeskrachtige energieen in zich. Ik hoop hem nog lang te mogen dragen.

(Artikel eerder verschenen in “Spiegelbeeld” sept. 2000)

Reacties: E-mail: ed.vos@hetnet.nl
(c) Ed Vos