De functies van antieke juwelen

Een juweel of sieraad kent de mensheid sinds haar ontstaan. Het was een manier om jezelf mooier te maken en van de andere te onderscheiden. Andere functies zijn onder meer het onderstrepen van een bepaalde functie of gezagspositie.

De aandacht trekken

Een antiek sieraad kan gaan om het even welk object – op kleding na – dat op het lichaam wordt gedragen met de bedoeling het mooier te maken en de aandacht te vestigen op de drager. Sieraden zijn dan ook even oud als de mens, want van zodra onze vroegste voorouders dierenhuiden begonnen te dragen om zich te wapenen tegen koude en regen zochten ze ook naar elementen om zichzelf mooier te maken en zo van anderen te onderscheiden. We kunnen dan ook met recht en reden van antieke sieraden spreken.

Uitdrukking van eigen identiteit

In primitieve culturen was het gebruikelijk om een amulet, kralen of een medaille te dragen. Afrikaanse stammen drukten en drukken er ook hun eigen identiteit mee uit. Kralen kunnen zowel gedragen worden rond de hals, de pols, de vingers, enkels, heupen,… Elk van deze plaatsen op het lichaam en het gebruikte materiaal, kleur en afwerking vertellen een eigen verhaal.
De eerste vondsten van Afrikaanse juwelen en sieraden dateren al van ruim 75.000 jaar geleden in het huidige Kenia. Het zouden trouwens de Cro-magnons zijn, onze oorspronkelijke voorouders uit Afrika, die naar het Midden-Oosten uitweken en in Egypte de Neanderthalers als overheersend ras verdreven. De Cro-Magnons introduceerden er het ambacht van het maken van armbanden en halskettingen met tanden en beenderen.

Sieraden als decoratie

Vrouwen wilden decoratieve elementen om de meest begeerlijke (vaak de sterkste) van de mannen van de stam voor zich te winnen, en de mannen wilden vooral een goede moeder om het voortbestaan van de soort te verzekeren. Sieraden speelden dus een grote rol bij het voortbestaan van de mensheid.
Door de eeuwen heen werden antieke sieraden steeds verfijnder door gebruik te maken van pas ontdekte edele metalen en nieuwe technieken. Ook in de eerste primitieve beschavingen stond het beroep van edelsmid en sieradenmaker al in hoog aanzien.
Vroeger hadden juwelen vaak een functie, al was het maar om kleren samen te houden Sieraden werden gemaakt van materialen zoals beenderen, tanden, schelpen, hout en steen. In de Oertijd had een juweel naast een duidelijke functie ook bedoeling om de status van bepaalde vooraanstaande figuren te tonen en mee uit te pakken. Meestal werden ze met die siervoorwerpen ook begraven.

Antieke Egypte

De eerste sporen van geavanceerde juwelen zijn terug te vinden in het oude Egypte van zowat 5.000 jaar geleden. De Egyptenaren verkozen de luxe, zeldzaamheid en gemakkelijke bewerking van goud boven andere metalen om juwelen mee te maken. Gouden ornamenten groeiden er algauw uit tot de manier om kracht en religiositeit mee te symboliseren. De machtdragers pronkten met hun gouden juwelen tijdens leven en dood, want de sieraden gingen mee in de graftombes.
Samen met goud gebruikten de Egyptische siersmeden ook gekleurd glas en tal van edelstenen. Toch verkozen de vooral glas als nevenmateriaal bij het vervaardigen van juwelen omdat glas gemakkelijk bewerkbaar en kleurbaar was.
Kleuren hadden er een groot belang, en elke kleur had een andere betekenis. Zo zei het Boek van de Dood specifiek dat een ketting van Isis rond de nek van een mummie rood moest zijn om de drang van Isis naar bloed te bevredigen, terwijl groene juwelen stonden voor vruchtbaarheid en een goede oogst.
In het oude Egypte werden heel wat materialen om juwelen van te maken gevonden aan de grenzen en in de Rode Zee. Daar bevond zich een mijn waarin ze emerald, het lievelingsgesteente van Cleopatra, opdelfden. De Egyptische juweliers waren traditioneel aan de slag in grote werkhuizen letterlijk vastgehecht aan tempels en paleizen.

De functies van antieke sieraden en juwelen

Het versieren van ons lichaam met allerlei objecten en kleurstoffen is zo oud als de mensheid Sieraden en juwelen hebben in de geschiedenis van de mensheid meerdere, vaak wisselende, functies gehad.. Sieraden zijn geschikt om ons te onderscheiden en te doen opvallen. Beschildering, tatoeage en piercings, maar vooral onze lichaamsdelen behangen met opmerkelijke objecten van al dan niet grote waarde zijn universeel en typisch menselijk.

Juwelen uit verschillende materialen

Per cultuur verschillen deze sieraden sterk, maar vrijwel overal is een voorkeur te zien voor objecten die een beschermende waarde hebben, kleurrijk zijn en uit een duurzaam materiaal worden gemaakt.. Ook in onze huidige, West-Europese samenleving voldoen sieraden nog aan deze criteria, denken we maar aan medaillons met Maria en handen van Fatima, aan gekleurde kralensnoeren en fonkelende edelstenen, vooral aan goud. Een exclusief juweel mag gerust duurder zijn dan een auto.

Sieraden uit de oudheid

Ook opgegraven sieraden spreken tot de verbeelding omdat ze ons een blik op een verloren gegane geschiedenis gunnen. Uit de hele opbrengst van een ruim archeologisch onderzoek wordt bijvoorbeeld vaak een juweel gekozen om aan pers en publiek te tonen en zo een bepaalde periode te symboliseren. Op die manier wordt het gekozen sieraad een symbool uit zijn tijd en krijgt het een meerwaarde die de intrinsieke waarde gevormd door het materiaal en het vakmanschap van de maker ver overtreft
Sieraden uit een ver verleden maken nog altijd indruk omdat hun waarde ook nu nog makkelijk in te schatten is. Dit in tegenstelling tot bepaalde gebruiksvoorwerpen, die in hun tijd misschien veel waardevoller en nuttiger waren maar nu hun nut verloren hebben. Zo waren destijds potten en pannen wellicht waardevol wegens hun schaarste en meer waard dan eenvoudige sieraden, maar zijn die antieke sieraden intussen veel kostbaarder.
Sieraden zijn in archeologische publicaties en musea dan ook prominent aanwezig. Deze met groot vakmanschap gemaakte kleinoden, die mensen misschien wel hun hele leven met zich hebben meegedragen, vormen ze een persoonlijke getuigenis van de smaak in een andere tijd.
De combinatie van hun waardes toen en nu maakt ze tot populaire objecten, die extra aandacht en beveiliging krijgen. Deze bijkomende beveiliging is zeker geen overbodige luxe gezien de kleine omvang van deze dus gemakkelijk te stelen waardevolle objecten.

Sieraden voor de eeuwigheid

Sieraden zijn vooral in graven gevonden. In de meeste gevallen werden mensen vroeger begraven met hun kleding en sieraden aan en behoren ze tot de persoonlijke identiteit van de drager.
Verder werden sieraden na crematie bij de dode neergelegd, of zelfs speciaal gemaakt voor het leven na de dood. De maker van deze sieraden probeerde in deze sieraden de ziel van de overledene te vatten om hem op weg naar de overkant te helpen.
Voorbeeld hiervan zijn de vele kralen en amuletten die in het Oude Egypte in de verpakking van een mummie werden verwerkt, maar ook in vele andere culturen en omstandigheden zijn juwelen gevonden. Hoewel iedereen er in principe voorzichtig mee is, werden ze natuurlijk wel eens verloren. En vanwege hun waarde, geldelijk én intrinsiek, werden ze verkozen als offer aan goden of hogere machten. Verder zijn ook in de Lage Landen schatten gevonden uit de Vroege Middeleeuwen die helemaal uit gouden sieraden bestaan.

De antieke sieraden van Carthago

Van zijn stichting tot zijn ondergang is Carthago beheerst geweest door een aristocratie, die haar positie zowel aan afstamming als aan rijkdom te danken had. Waarschijnlijk in 196 v.Chr. werd Hannibal verkozen tot suffeet, de titel van de hoogste magistraten in Carthago. De macht van de aristocraten was in de loop der jaren fors toegenomen, maar Hannibal vaardigde wetten uit die deze macht inperkten. De controle over de rechtspraak wordt haar ontzegd en de magistraten (een soort senatoren) dienden voortaan rekenschap af te leggen. In 195 v.Chr. eiste Rome, dat de toenemende welvaart van Carthago onder Hannibal met argusogen volgde, de uitlevering van Hannibal. Hij vluchtte naar het hof van Antiochus III de Grote, die hem met open armen ontving. Nadat Romeinse spionnen hier lucht van hadden gekregen pleegde hij zelfmoord om uitlevering aan Rome te voorkomen.

Uiteindelijk slaagde de democratische partij, in nagedachtenis van Hannibal, er na enige tijd in om aan de macht te komen. De verdrijving van de aristocraten droeg bij aan de ondergang van Carthago. De democraten weigerden namelijk een verbond aan te gaan met Massinissa, de koning van Numidië. Toen de aristocratie nog volledig aan de macht was in deze staat met zijn uiterst gemengde bevolking, had deze een sterk standbewustzijn, wat duidelijk tot uiting kwam op de gedenkstenen. Hierop werd de volledige genealogie vermeld, de ambten en waardigheden die hun voorouders hadden bekleed en de eigen namen. Het aanzien van de aristocraten berustte voornamelijk op hun rijkdom. Alle schrijvers uit die tijd benadrukken hoe belangrijk geld was in Carthago. Dit geld was grotendeels afkomstig uit de handel, maar ook legde de rijke burgerij beslag op de landbouwgrond, waar ze het plebs op lieten werken.

Sieraden

De kennis omtrent de Carthaagse arbeider is veelal gebaseerd op de archeologische vondsten, en niet zozeer op geschreven teksten. Het Carthaagse proletariaat is een typische stadsbevolking. Het omvat de zeelui, de arbeiders van de tuighuizen, de ambachtslieden, de beambten van de handelshuizen, de beroepssoldaten en de slaven. De Carthaagse nijverheid had niet de positie die je zou verwachten bij een handelsnatie met zo’n enorm afzetgebied. Carthaagse producten kwamen zelden verder dan de binnenlandse markt. Er zijn twee redenen aan te wijzen voor de middelmatigheid van de producten. Ten eerste is er het overdreven protectionisme van de staat en ten tweede: de afzetmarkt van Carthago bestond vooral uit barbaarse volkeren, die weinig oog hadden voor kwaliteit.
Deze metaalwerkers stonden onder staatstoezicht en waren in dienst van de marine en landmacht. Ten tijde van oorlog was er volop werk voor de metaalarbeiders; ze stonden dan volledig in dienst van de staat. In vredestijd werkten veel metaalarbeiders voor eigen rekening, of onder een baas. Bij opgravingen zijn naast gereedschap de volgende nijverheidsproducten aan het licht gekomen: bijlen, hamers, allerlei wapens, messen, beitels, haken, schrappers en lepels. Maar ook werden toiletartikelen en sieraden gevonden. De metaalindustrie werd door de koopvaardijvloot van grondstoffen voorzien.

Juwelen

Houtbewerking was een grote bedrijfstak in Carthago. Hierin waren de Carthagers hun tijd ver vooruit. Spijkers waren in Carthago onbekend, maar toch wisten zij gebouwen te vervaardigen die andere volkeren niet eens mét spijkers wisten te bouwen. Veel van de balken die zij legden hielden meer dan 1000 jaar stand, zonder vervangen te hoeven worden. Maar hun belangrijkste taak was de bouw en het herstel van schepen. Zij waren daarin heer en meester en de Grieken gaven dan ook zonder aarzeling de superieure bekwaamheid van de Carthagers op dit gebied toe.
De textielnijverheid was een der voornaamste industrieën in Carthago. Zoals in vrijwel alle samenlevingen in de klassieke oudheid werd de dagelijkse kleding vrijwel geheel door de vrouwen thuis gemaakt. Inscripties vermelden evenwel ook beroepswevers, welke hun werkzaamheden uitvoerden in grote ateliers. De binnenlandse beplanting leverde een overvloed aan grondstoffen hiervoor geschikt. De Carthaagse kussens en geborduurde tapijten werden in de 5e eeuw tot in Griekenland verkocht.
Bron: wikipedia

De sieraden van de Maya’s

De Maya’s hadden hun eigen kalender, hun eigen schrift en hielden geboortedagen, trouwdagen en militaire overwinningen bij. Ze maakten ook literatuur, zoals de beroemde Popol Vuh en de Chilam Balam en waren uitstekende wiskundigen. Eén van de belangrijkste dingen die de Maya bereikt hebben op dit gebied is dat zij de nul hebben uitgevonden. Ook hechtten ze groot belang aan sieraden en juwelen.

De Maya ontwikkelden de positionele nummering, wat zelfs nog niet door de Romeinen was uitgevonden. Hun Schrift was in de vorm van een plaatjestaal (beeldschrifttekens) in steen gebeiteld en geschilderd op muren, schors, hertenhuid en aardewerk. Omdat er nog steeds beeldschrifttekens worden ontdekt, ontcijferd en vertaald groeit de kennis over de Maya nog iedere dag.
Hun astronomen berekenden de lengte van het zonnejaar met een verbazingwekkende nauwkeurigheid en de Dresden Codex bevat nauwkeurige maantabellen en een methode om maansverduisteringen te voorspellen.

Kunst en architectuur

De Maya’s waren gerenommeerde architecten die steden bouwden met piramides, tempels, paleizen, balvelden, zweetbaden en marktpleinen. Het kalksteen dat ze gebruikten voor het bouwen kwam uit de streek waar ze woonden, het Yucatán schiereiland. Hier vonden ze ook vuursteen voor metselwerk.
De Maya’s hielden van het ontwerpen en beschilderen van aardewerk en hakten figuren uit in steen en hout. De versiering van hun aardewerk varieerde van simpele decoratieve motieven tot ingewikkelde, elegante, felgekleurde afbeeldingen van dieren en mensen. Jade, een edelsteen, werd gebruikt voor decoratieve ornamenten.

Het volk

De Maya’s waren over het algemeen klein gebouwd met brede hoofden en dun, steil haar. Ze hadden brede en opvallende jukbenen met duidelijk gevormde lippen en scheve ogen. Aan de voor- en achterkant van het hoofd van pasgeboren baby’s werden twee planken gebonden om zo het klassieke Maya profiel te krijgen.

Juwelen en sieraden

De kleding van de verschillende klassen is terug te vinden in beelden en figuren van klei uit het Maya tijdperk. Hun kleding was gemaakt van katoen en dierenhuiden. Ter versiering droegen ze enorme veren hoofdtooien, kettingen, oorbellen, neusringen, ringen en armbanden. Voor hun sieraden gebruikten ze jade, schelpen, botten, obsidiaan, goud en koper.
In de Maya cultuur waren de hoge priesters en edelen de heersende klasse. Het merendeel van de bevolking bestond uit boeren, ambachtslieden, krijgers en handelaren.

Het geloof

Het geloof speelde een grote rol in het leven van de Maya en hun ceremonies bestonden uit veel muziek en dans. Ze geloofden dat het leven werd geregeld door de Goden, die hen alles gaven, van gewassen tot een goede gezondheid en regen.
Ze geloofden ook dat de mens was ontstaan uit maïs. Hun belangrijkste God was Itzamná, die de oorspronkelijke maker en meester was van vuur. De Maya aanbeden ook de Gevederde Slang die zij kenden als “Kukulcán” en de Azteken kende deze als “Quetzalcóatl”. De god van de regen was Chac.

Bron: www.ontdekmexico.com

De antieke sieraden van de Maya’s

De Maya’s leefden in een gebied dat zich uitstrekte van het zuidoosten van Mexico tot delen van het huidige Guatemala, Honduras, El Salvador en Belize. Net als de Azteken, vochten zij met andere volkeren en dwongen zij de verslagen vijand hen te betalen in de vorm van goederen en diensten. De Maya’s verschilden echter van andere culturen vanwege hun vergevorderde kennis.

Maya Kennis

De Maya’s hadden hun eigen kalender, hun eigen schrift en hielden geboortedagen, trouwdagen en militaire overwinningen bij. Ze maakten ook literatuur, zoals de beroemde Popol Vuh en de Chilam Balam en waren uitstekende wiskundigen. Eén van de belangrijkste dingen die de Maya bereikt hebben op dit gebied is dat zij de nul hebben uitgevonden.
De Maya ontwikkelden positionele nummering, wat zelfs nog niet door de Romeinen was uitgevonden. Hun Schrift was in de vorm van een plaatjestaal (beeldschrifttekens) in steen gebeiteld en geschilderd op muren, schors, hertenhuid en aardewerk. Omdat er nog steeds beeldschrifttekens worden ontdekt, ontcijferd en vertaald groeit de kennis over de Maya nog iedere dag.
Kunst en Architectuur
De Maya’s waren gerenommeerde architecten die steden bouwden met piramides, tempels, paleizen, balvelden, zweetbaden en marktpleinen. Het kalksteen dat ze gebruikten voor het bouwen kwam uit de streek waar ze woonden, het Yucatán schiereiland. Hier vonden ze ook vuursteen voor metselwerk.
De Maya’s hielden van het ontwerpen en beschilderen van aardewerk en hakten figuren uit in steen en hout. De versiering van hun aardewerk varieerde van simpele decoratieve motieven tot ingewikkelde, elegante, felgekleurde afbeeldingen van dieren en mensen. Jade, een edelsteen, werd gebruikt voor decoratieve ornamenten.

Het Volk

De Maya’s waren over het algemeen klein gebouwd met brede hoofden en dun, steil haar. Ze hadden brede en opvallende jukbenen met duidelijk gevormde lippen en scheve ogen. Aan de voor- en achterkant van het hoofd van pasgeboren baby’s werden twee planken gebonden om zo het klassieke Maya profiel te krijgen.
De kleding van de verschillende klassen is terug te vinden in beelden en figuren van klei uit het Maya tijdperk. Hun kleding was gemaakt van katoen en dierenhuiden. Ter versiering droegen ze enorme veren hoofdtooien, kettingen, oorbellen, neusringen, ringen en armbanden. Voor hun sieraden gebruikten ze jade, schelpen, botten, obsidiaan, goud en koper.

Het Geloof

Het geloof speelde een grote rol in het leven van de Maya en hun ceremonies bestonden uit veel muziek en dans. Ze geloofden dat het leven werd geregeld door de Goden, die hen alles gaven, van gewassen tot een goede gezondheid en regen..

De mystieke waarde van antieke sieraden volgens Ed Vos

De Atlantische ring en andere sieraden uit het verdwenen continent, daarover heeft Ed Vos het op zijn website www.edvos.nl. We laten u graag even meelezen.

Sinds mensenheugenis verfraait de mens zijn lichaam met allerhande attributen. Met schilderingen op de huid, door middel van kleding, hoofdtooien en andere versierselen, zoals sieraden, welke traditie zich tot in onze tijd nog steeds heeft weten staande te houden. In de oudst bekende beschavingen, zoals bijvoorbeeld die van Egypte, waren bepaalde metalen, symbolen en edelstenen erg in trek, en niet in de laatste plaats om het uiterlijk te verfraaien. Doorgaans werden er magische of mystieke waarden aan toegekend en stond men door middel van deze sieraden in verbinding met andere planeten, dimensies of goden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de auteur van dit artikel, die een sterke affiniteit met Egypte en de eraan voorafgaande cultuur van Atlantis heeft, onder andere in aanraking kwam met de sieraden van dit legendarische continent.
Reeds van jongs af aan, interesseerde ik me in hoge mate voor de oude beschavingen. Niet dat ik goed was in geschiedenis, dat vak boeide me niet echt. Verhalen van Alexander de grote vond ik wel spannend, maar daar hield het ook wel mee op.
Atlantis, dat was iets heel anders, het boeide me in zeer hoge mate, maar juist daarvan hoorde je niets op school. Alles wat ik in handen kon krijgen over Atlantis aan boeken en artikelen las ik, en boeide mij dit verdronken continent meer en meer. Het zou in vele facetten een rode draad door mijn leven gaan vormen.

Het eerste contact met de ring

Ik had al een poos geen “paranormaal beurzen” meer bezocht, omdat ik daartoe niet in de gelegenheid was. Er was een grote landelijke beurs in het verschiet, en ik had maatregelen genomen, die zondag vrij te zijn en er heen te gaan. Die ochtend had ik echter niet zo veel zin, maar zette me er toe, toch een bezoekje te brengen, ik had immers het nodige geregeld om er heen te kunnen.
Ik belandde in een zaal waar aan hypnose regressie werd gedaan. Ik had zoiets al vaker bijgewoond, en het boeide me in feite niet meer zo, het voegde niets extra’s toe aan mijn beleving, en ik vroeg me af waarom ik in vredesnaam naar die beurs was gegaan. Het antwoord zou niet lang op zich laten wachten ! Ik ben de zaal uitgegaan, en werd als door een vreemde kracht naar een stand getrokken waar de Atlantische sieraden waren uitgestald.
Direct bemerkte ik de enorme uitstraling van de Atlantische sieraden, en met name de ring met zijn wonderlijke symbool fascineerde me. Ik was op slag verliefd. Van de standhouder vernam ik het een en ander van de geschiedenis van de ring, en de wonderbaarlijke zaken die de ring omgeven.
Ik wist het zeker, ik moest zo’n ring gaan dragen. In eerste instantie bestelde ik een zilveren exemplaar, omdat mijn ringmaat niet voorradig was. Toen de ring in mijn bezit was ben ik hem uiteraard gaan dragen, en nadat bleek dat mijn toch wel hoog gespannen verwachtingen uitkwamen, heb ik na een poosje een gouden exemplaar voor mij persoonlijk laten maken. De Atlantische ring en ik werden bondgenoten. Ik zou hem niet meer willen missen.

De historie

Het moet zo rond het jaar 1860 geweest zijn dat een in die tijd vermaard egyptoloog, Markies d’Aigrain, rapporteerde over zijn opgravingen in de koningsvallei in Egypte, en gewag maakte van deze bijzondere ring. De ring zou duizenden jaren oud zijn, en kenmerkt zich door een geometrische figuur of symbool, dat ontworpen is volgens een beslist esoterische ordening. Het bestaat uit een tweetal driehoeken, waar tussenin zich een negental strepen bevinden. Aan de zijde van de driehoeken drie korte strepen, en in het midden 3 lange strepen. Aan de punten van de driehoek is de ring doorboord, en worden de gaatjes aan de binnenzijde van de ring, verbonden door een ingegraveerde streep.
De ring werd gemaakt en vorm gegeven door de Atlantiërs, waarvan de Egyptenaren de erfgenamen zijn. Door het dragen van deze sieraden, en met name de ring, krijg je de mogelijkheid binnen te gaan in het onverklaarbare mysterie van bescherming tegen allerlei vormen van negativiteit. De ring met haar symbool is een waarlijk “Lichtobject”. Ze biedt bescherming tegen allerhande verstoringen van buitenaf. Ze vormt een soort barrière tegen negativiteit, agressiviteit en andere zaken die de trillingen van een persoon zouden kunnen verstoren, of diens balans uit evenwicht zouden kunnen brengen.
Los van deze bescherming tegen van buitenaf komend onheil, beschermt de ring ook tegen invloeden die ontstaan door een bewuste of onbewuste verstoring van de eigen energieën.
Hij werkt als het ware dus ook regulerend ten opzichte van het persoonlijke energieveld waar hij ook deel van uit maakt. Hoewel de ring bijzondere capaciteiten in zich draagt, is het geen talisman of fetisj, noch ontleent hij zijn krachten aan magnetische, psychische, religieuze of magische krachten. Als je ernstige zaken overweegt als zelfmoord of iets dergelijks, grijpt de ring er niet op in. Hij respecteert de vrije keus. Opvallend is wel dat dragers van de ring bijvoorbeeld opvallend minder ongelukken meemaken, zoals auto ongelukken. Voorts draagt de ring bij tot een betere gezondheid, en helpt bij het herstel van bepaalde ziekten of andere lichamelijke ongemakken.
Een eveneens mooi resultaat is het feit dat de ring, de drager ervan, soms onvermoede metafysische werelden laat ervaren.

Toetanchamon

In 1922 stuitte Howard Carter op het graf van Toetanchamon. Het bleek dé ontdekking van de eeuw te zijn. Lord Carnarvon was zeer content met de vondst van dit in ongeschonden staat aangetroffen koningsgraf. Carnarvon was immers de geldschieter, in wiens dienst Carter onderzoek deed.
Lang heeft Carnarvon echter niet van de ontdekking mogen genieten. Hij overleed zeer spoedig erna door een mysterieus voorval, evenals de andere betrokkenen bij de opening van het graf.
Howard Carter echter, leefde nog vele jaren voort. Er wordt aangenomen dat hij op het moment van opening van het graf van deze legendarische Farao, een Atlantisring droeg….
Persoonlijk sieraad
De sieraden, en dan met name de ring, zijn absoluut persoonlijk. Ze mogen dan ook niet uitgeleend worden, omdat ze zich richten op het persoonlijk energieveld van de drager, dat uniek voor die persoon zélf is. De basis waarop de ring gemaakt is, kan niet gewijzigd worden, en werkt volgens een opzienbarende formule van vibraties, hetgeen de niet zichtbare kracht van het sieraad is, en zich afstemt op het trillingsniveau van de drager. Dit is dan ook de reden waarom het sieraad niet uitgeleend mag worden voor langere of kortere tijd.
Het is ook heel goed mogelijk dat de ring in het begin niet constant gedragen kan worden, en je beetje bij beetje moet wennen aan zijn aanwezigheid, en met hem moet leren leven.
Voordat de ring gedragen wordt, is het goed om hem middels een bepaalde procedure te reinigen, om hem helemaal eigen te maken, en is het goed deze procedure elke drie maanden te herhalen.
Het maakt overigens voor de werking totaal niet uit, van welk materiaal de ring gemaakt is.
Bij het dragen van de ring vallen in eerste instantie het Atlantische symbool, alsmede de twee doorboringen op. De ingegraveerde sleuf aan de binnenzijde maakt er echter ook onderdeel van uit.
De ring legt als het ware een verbinding tussen het persoonlijk innerlijk, en de kosmos.

Andere Atlantische sieraden

Behalve de ring, komt het symbool ook voor op andere sieraden, zoals armbanden en hangers.
De energieën zijn gelijkluidend. Voorts is er de Atlantische Ankh (een voorloper van de Egyptische) welke zich kenmerkt door het hebben van twee benen. De werking van de Atlantische Ankh is hetzelfde als die van de ring, met dien verstande dat de Ankh als extra de “antenne functie” heeft.
Met de Ankh in de hand, en de “benen” naar de kosmos gericht, kunnen vragen gesteld worden, en met de Ankh andersom, de “benen” naar je toe, mogen de antwoorden uit de kosmos je bereiken.
Los daarvan zijn er diverse therapeuten in Nederland, die de Ankh in hun “healing” praktijk gebruiken, met significante resultaten. Van de Ankh zijn twee versies. Een mannelijke en een vrouwelijke, waarbij het verschil zit in de wijze waarop de “benen” gekruist zijn.

Ervaringen

Voor het vervaardigen van een Atlantische ring kun je natuurlijk ook goud, of andere metalen, van oudere sieraden inleveren, waar je bijzondere waarde aan hecht, of die een emotionele waarde voor je hebben. Het geeft je ring een extra persoonlijke waarde mee. Echter kan het voorkomen, is me verteld, dat het gewoonweg niet lukt om er een ring van te maken. Het kan zijn dat hij breekt, of wat dan ook, tijdens het maken ervan, omdat de intentie waarmee het materiaal gegeven werd, niet zuiver was, of door personen ooit gedragen is geweest met minder goede bedoelingen, ten aanzien van degene die de ring wil laten maken. Behalve de ring en de Ankh, bestaat er ook de Atlantische armband. Vaak beginnen mensen met een ring, en raken daar zo van onder de indruk, dat ze er ook een armband bij willen gaan dragen. Op zich is dat natuurlijk prima. Het komt echter voor, dat het “te veel van het goede” wordt, en men werkelijk de armband een poosje af moet doen. Ik ken diverse mensen die dat is overkomen. Eén geval is me bekend van een persoon, waarbij de armband spontaan in tweeën brak. Het was inderdaad “te veel van het goede”, en de armband moest weg. Ook dat regelt het symbool blijkbaar zelf. De twee delen staan nu bij deze man op het nachtkastje, als herinnering aan het gebeurde, en als symbool voor :”Het niet te veel te willen”, maar in vertrouwen alles over te laten aan het “Hogere”.

Eigen belevenissen

Zelf draag ik deze ring nu inmiddels zo’n 5 jaar, en dat tot volle tevredenheid. Ik ervaar de kracht ervan en de bescherming die hij geeft, evenals het Ankh kruisje dat ik draag. Bij het “op afstand” helpen van mensen komt het een enkele keer voor dat ik de ring gebruik door hem bijvoorbeeld op een foto te leggen. Ook wanneer ik een ziek iemand een edelsteen geef, gebeurt het soms, dat ik mijn ring gebruik om er het stukje extra energie aan toe te voegen.
Voorts is het opvallend hoe mensen op de ring reageren. Hoewel het een uitermate persoonlijk sieraad is, en je het dus voor je zelf moet houden, geef ik de ring wel eens iemand in de hand. Uiteraard wordt hij daarna direct gereinigd. De ervaringen van energieën worden veelvuldig vernomen.
De belevingen zijn uiteenlopend. Voor de een voelt hij zwaar, anderen voelen tintelingen, weer anderen warmte, maar telkenmale maakt hij een bijzondere indruk op mensen.
De ring heeft wonderbaarlijke en geneeskrachtige energieen in zich. Ik hoop hem nog lang te mogen dragen.

(Artikel eerder verschenen in “Spiegelbeeld” sept. 2000)

Reacties: E-mail: ed.vos@hetnet.nl
(c) Ed Vos

Amethist, een antiek sieraad uit de Oudheid

Amethist werd al in de Oudheid gebruikt om er sieraden van te maken. Deze steen heeft dan ook heel wat gunstige effecten op de drager.

Naamgeving : de naam betekent in het Grieks: “niet bedronken”, deze steen werd vroeger dan ook gebruikt om de bijwerkingen van alcohol te verminderen.
Amethist is al 5000 jaar bekend. In 3000 v Christus werd in Egypte en Klein Azië Amethist verwerkt in sieraden en deed dienst als zegelsteen. In de Oudheid werden kelken en schalen vervaardigd van amethist aggregaten. Amethist is de populairste steen uit de kwartsgroep. De naam betekent in het Grieks “niet dronken” of “iets dat dronkenschap tegengaat” (amethustos); amethist gold in de oudheid als amulet tegen dronkenschap. In de bijbel wordt amethist genoemd als één van de twaalf stenen waarmee het borstschild van de Joodse hogepriester van Jaweh versierd zou zijn geweest. Bisschoppen droegen hem vaak: vandaar de bijnaam “Bisschopssteen”. De kristallen groeien steeds op een onderlaag, de prisma’s zijn vaak zwak ontwikkeld en daardoor overheersen de kristalspitsen (spitsamethist). Hier is de kleur het krachtigst. Door branden bij een temperatuur tussen 470 en 750 ontstaan roodbruine, groene of kleurloze variëteiten. Er bestaan amethisten die geleidelijk verbleken in daglicht. Door radiumbestraling is de oorspronkelijke kleur te herstellen. De kleur wordt veroorzaakt door ijzer in combinatie met hoogtestraling. Bij kunstlicht is amethist minder mooi. De belangrijkste afzettingsgebieden zijn in Brazilië, Madagascar, Uruguay, Zambia, Birma, Canada, India, Mexico, Namibië, Rusland, Sri Lanka, VS (Arizona).
Is goed voor : huwelijksgeluk, meditatie, visvangst, vergeestelijking van
de ziel
Tegen : kraamvrouwenkoorts, achterhoofdpijn, angsten, bloedziekten, dronkenschap
(dragen op de navel), haatgevoelens, hallucinaties, heimwee, hoofdpijn, huidonreinheden,
hysterie, infecties, kleurenblindheid, migraine, neuralgieen, onbeheerstheid,
oogklachten, plankenkoorts, alle pijnen, slapeloosheid (voorhoofd en slapen
bestrijken), smart, tetanus, transpiratie, venerische ziekten, verstrooidheid,
verkramping van het middenrif door gezwollen organen, waan, waterzucht, zweetvoeten,
zweren, brandwonden, ongeluk en rusteloosheid.
Helpt bij : om van verslavingen af te komen.
Versterkt : Deemoed, scheppend denken, lever, maag, middenrif.
Geeft : beheersing van de driften, droomuitleg, ernst, een geestelijke reiniging,
absolute macht, menslievendheid, toekomstvoorspelling, vriendschap, waarheidsliefde,
zielereiniging, zielevreugde.
spiritueel: De steen der naastenliefde – verheft de ziel
extra: Geleidt de liefde en verering voor goddelijke wezens.Trekt recht naar
zich toe bij een proces.
Familie : kwartsen. Kleur: violet, roodviolet, blauwviolet
Samenstelling : siliciumdioxyde. De steen is transparent, de fluorescentie is zwak groenig.
Astrologie : Ram (Babylonië) en Steenbok (Romeinen)
chakra Sahasrara, de kruinchakra of duizendbladige lotus – is zeer geschikt
voor meditatie.

De antieke sieraden van Toetanchamon, een ode aan Howard Carter

De expositie van Toetncnhamon in Brussel geeft een mooi beeld van de antieke sieraden uit de Egyptische oudheid.

Er is nieuws voor al wie ooit van een archeologenbestaan droomde, maar er nooit toe kwam. De tentoonstelling Toetanchamon, zijn graftombe en zijn schatten brengt de toeschouwer terug in de sfeer van 4 november 1922, toen Howard Carter door een gat in de muur binnenkeek in de grafkamer van de Egyptische farao. Zeven jaar had zijn team ernaar gegraven. De opwinding! De sensatie!

Toen zijn ogen gewend waren aan het halfduister tekenden zich de contouren af van drie langgerekte bedden in de vorm van dierenlichamen, scepters, zwarte schrijnen, een kleine ebbenhouten troon en eivormige dozen met voedsel voor het hiernamaals.

Dat alles krijgt de toeschouwer van de tentoonstelling eveneens te zien, op exact dezelfde schaal als de originele stukken. Maar hij geniet van het comfort dat voor hem zachtjes een dimlicht aanzwelt. Van de voorkamer schuift de bezoeker door naar de grafkamer, om vervolgens door te dringen tot de schatkamer.

In die drie kamers zaten 5.400 objecten. Vele daarvan zaten in kisten en schrijnen. Het lichaam van de farao bevond zich in een veelgelaagde verpakking van drie kisten en vier schrijnen, in elkaar geschoven als baboesjkapoppetjes.

De tentoonstellingsmakers bouwen in hun rondgang de spanning op. Wat zou er in de volgende kamer zitten? Ze appelleren aan ons kinderlijke verlangen om te achterhalen wat er in pakjes zit. En dat stallen ze vervolgens royaal naast elkaar uit. In de ‘schrijnstraat’ staan vier van het bladgoud blinkende dozen naast elkaar.

Hét verschil met Howard Carter is dat hij the real stuff zag. De objecten die hij aanschouwde, hadden de aura van 3.300 jaar verborgenheid. De binnenste kist was opgetrokken uit puur goud.

De tentoonstelling maakt er geen geheim van dat geen enkel van zijn 1.200 geëxposeerde objecten echt is. Vijf jaar lang is in een Egyptisch atelier gewerkt aan het vervaardigen van replica’s. Het dodenmasker van Toetanchamon (deze ‘superlatieve reconstructie’, zegt de persmap) is uit brons gemaakt en ziet eruit als het icoon dat we kennen uit de schoolboekjes.

Atelierbaas Hesabi kreeg in de Egyptische musea amper gelegenheid om originele stukken op te meten of te scannen. Daarom zijn meestal de schetsen van Howard Carter nagevolgd en foto’s van zijn medewerker. Een wetenschappelijk team van egyptologen fiatteerde de replica’s – en stuurde sommige terug naar het atelier.

‘Toetanchamon lag in een grafruimte die niet voor hem bestemd was’, zegt doctor Ingrid Blom-Böer. ‘Grafkamers van farao’s waren volledig volgeschilderd, en dat was hier niet het geval. Koningen kregen grotere ruimtes toebedeeld. In dit geval stonden de objecten opgestapeld om alles erin te krijgen. Alles wijst erop dat Toetanchamon rond zijn negentiende onverwacht stierf, en dat iemand anders’ grafplaats in zeven haasten omgeturnd werd. In de zeventig dagen die een mummificatieproces duurt, is het allemaal moeten gebeuren.’

In de expositie zijn replica’s van twee beelden en een sierlijke trompet te zien die ondertussen niet meer in hun oorspronkelijke vorm bestaan. Tijdens de Egyptische revolutie werden ze ontvreemd uit het Nationaal Museum. Ze werden later gemolesteerd teruggevonden in de metro.

‘Toetanchamon’, dagelijks (10 tot 18 uur)
in Paleis 2 op de Heizel, 070-25.20.20.
www.kingtutbrussels.be

Bron: Geert Sels, De Standaard

Sieraden in de Oudheid

Sieraden zijn altijd een teken van rijkdom en macht geweest. Ook in de Klassieke Oudheid droegen de mensen al sieraden. Zowel mannen als vrouwen.

Sieraden voor mannen

Mannen droegen alleen een ring, hun zegelring. Hiermee kon hij zijn brieven verzegelen. De afbeelding koos hij vaak zelf. Sulla had een ring waarop de gevangen Jugurtha stond afgebeeld. Caesar droeg een ring met de gewapende Venus, Augustus droeg eerst een ring met een sfinks, laten met de buste van Alexander de Grote en uiteindelijk een ring met zichzelf erop. Pas in de keizertijd begonnen ze meer dan alleen een ring te dragen. Deze ringen hadden vaak een grote waarde doordat er edelstenen in verwerkt waren. De ringen werden gemaakt van goud, zilver, lood, zink of brons. Senatoren hebben lange tijd alleen een ijzeren ring gedragen. Dit was een teken van hun hoge rang.
Vaak geloofden de mensen dat een ring een magische kracht had. Vooral als de ring een edelsteen bevatte. De ring werd dan een talisman.

Sieraden voor vrouwen

Vrouwen droegen ook ringen. Deze ringen waren vaak fijner en eleganter afgewerkt dan die van de mannen. Verder pronkten ze graag met prachtige sierspelden, haarspelden, haarbanden, oorbellen, armbanden, halssnoeren, halskettinkjes en enkelbandjes.
Vrouwen droegen ook vaak kransen en diademen (versierde hoofdbanden). Kransen van bladen van een eik, laurierstruik of een olijfboom werden op religieuze feesten gedragen. Ze dienden ook als teken van overwinning. Kransen van bladgoud werden als sieraad voor een overledene gemaakt. Ze symboliseerden de hoop op de ultieme overwinning, die op de dood.
Romeinse sieraden waren vaak geïnspireerd door Griekse en Etruskische voorbeelden, maar werden zwaarder, luxueuzer en duurder gemaakt.
Uit plinius de Oude zijn we te weten gekomen dat Lollia Paulina, een van de echtgenotes van Caligula, een keer juwelen droeg ter waarde van veertien miljoen sestertiën. Een sertertius bevat 0,072 gram goud, dat betekent dat ze iets meer dan duizend kilo goud droeg.
Armbanden werden rond de pols, de bovenarm of rond de enkel gedragen. Ze bestonden uit een eenvoudige platte cirkel uit brons, goud of zilver. Zo’n armband kon hol zijn of gemaakt zijn uit massief metaal. Soms was de cirkel onderbroken, het uiteinde paste dan in het andere. Vaak werden sieraden gemonteerd in een armband. Een filigraan was een fijne en kostbare bewerking van het edelmetaal. Hierbij werden zeer dunne metaaldraden samen gelast en vormen de kostbare versiering van een armband. Mannen droegen zelden armbanden.
Ook aan kettingen hechtten Romeinen zeer veel waarde. Ze dachten ook dat sommige kettingen magisch krachten hadden die de drager beschermden tegen allerlei kwalijke ziektes of tegenslagen.
In het begin van de Republiek bestond er een wet die vrouwen verbood meer dan één ons goud te bezitten. In de senaat werd fel gedebatteerd of deze wet afgeschaft moest worden of niet.
Seneca vond dat vrouwen hun vermogen met zich meedroegen. En voornamelijk aan de oren. Romeinse vrouwen hadden dan ook meerdere hangers in hun oren. Een beschrijving van een riem uit Ithaka: de riem bestond uit een gouden lint met een knoop als sluiting. Aan elke zijde van de knoop zijn er drie koorden verbonden met de riem door een ring geplaatst boven een masker van Silenus, opnieuw eindigend in granaatsteen.

Sieraden voor kinderen

De kinderen droegen bij de toga een bulla, een amulet aan een halsketting. Dit kreeg hij waarschijnlijk tijdens een naamgevingsceremonie enkele dagen na zijn geboorte.

Met dank aan www.scholieren.com/werkstukken

Antieke sieraden uit Georgië en het Gulden Vlies

Wie kent uit de geschiedenisles nog de historie van het Gulden Vlies? Dit thema werd weer opgerakeld tijdens een tentoonstelling in het Drents Museum let als titel Goud uit Georgië – de mythe van het Gulden Vlies.

Gebed tot Apollo, Pelias’ opdracht aan Jason
Met u begin ik, Foibos, nu ik ga bezingen
beroemde daden van de mannen uit de voortijd,
die naar vorst Pelias’ bevelen met de Argo
hun sterke schip, langs Pontos mond en Donkere Rotsen
de zee doorkliefden om de gouden vacht te halen.
Apollonius Rhodiust

Van de makers van het terracottaleger…

Het Drents Museum presenteert met trots de spectaculaire tentoonstelling over schatten uit het oude Georgië. Schitterende gouden, zilveren en bronzen objecten laten zien dat het gebied in de oudheid een hoogstaande metaaltechniek kende. Het centrale thema van deze tentoonstelling is de Griekse mythe van Jason op zoek naar het Gulden Vlies in Colchis (het oude Georgië). Op de tentoonstelling zijn topstukken uit de bronstijd, ijzertijd en Romeinse tijd uit diverse plaatsen in Georgië te zien, maar ook kostbare grafvondsten uit de opgravingen van de beroemde tempelstad Vani. De unieke voorwerpen worden in een spectaculaire vormgeving tentoongesteld. Marcel Wouters Ontwerpers uit Eindhoven, die ook de tentoonstelling ‘Het Terracotta Leger van Xi’an’ in 2008 heeft vormgegeven, tekent ook dit keer weer voor de presentatie. De vele extra activiteiten plaatsen het onderwerp in een breed kader. Ook andere instellingen in Assen en omgeving doen mee met extra activiteiten over Georgië.

Over het Gulden Vlies

Het Gulden Vlies is de gouden schapenvacht van de god Chrysomallos. Deze behoorde eigenlijk toe aan de gouden ram die de kinderen van koning Athamas, Phrixus en Helle wegvoerde, om hen te redden uit de handen van Athamas en zijn nieuwe vrouw, Ino. Op hun vlucht keek Helle, juist toen ze over de Hellespont vlogen, naar beneden en stortte in zee. Phrixus bereikte alleen zijn doel, offerde de ram en hing de gouden vacht op. Het gulden vlies was het doel van een queeste ondernomen door Jason en de Argonauten. Jason had hiertoe opdracht gekregen van zijn oom Pelias, aan wie voorspeld was dat hij door toedoen van Jason zou sterven. Het vlies was in het bezit van koning Aietes, die Jason, om het vlies te verkrijgen, drie opdrachten gaf:
• toom de vuurspuwende stieren in en ploeg hiermee een veld om
• plant drakentanden en versla het leger dat uit deze drakentanden groeit (dat deed Jason door een grote steen in hun midden te gooien)
• versla de altijd wakende draak die het vlies bewaakt
Bij het uitvoeren van de opdrachten kreeg Jason hulp van Medea, zijn geliefde, de dochter van Aietes. Nadat Jason en de Argonauten het vlies veroverd hadden, zette de koning langs twee kanten de achtervolging in; de Argonauten wisten koning Aietes met een list op afstand te houden door de lichaamsdelen van Absyrtus, het gedode broertje van Medea, overboord te gooien, die alle door haar vader werden verzameld, waardoor hij slechts langzaam vooruitkwam. Uiteindelijk kwamen de Argonauten weer in Pagasai aan, vanwaar ze hun reis begonnen waren.
Jason stierf uiteindelijk toen hij getroffen werd door het instortende dek van de Argo.