Sieraden in de Oudheid

Sieraden zijn altijd een teken van rijkdom en macht geweest. Ook in de Klassieke Oudheid droegen de mensen al sieraden. Zowel mannen als vrouwen.

Sieraden voor mannen

Mannen droegen alleen een ring, hun zegelring. Hiermee kon hij zijn brieven verzegelen. De afbeelding koos hij vaak zelf. Sulla had een ring waarop de gevangen Jugurtha stond afgebeeld. Caesar droeg een ring met de gewapende Venus, Augustus droeg eerst een ring met een sfinks, laten met de buste van Alexander de Grote en uiteindelijk een ring met zichzelf erop. Pas in de keizertijd begonnen ze meer dan alleen een ring te dragen. Deze ringen hadden vaak een grote waarde doordat er edelstenen in verwerkt waren. De ringen werden gemaakt van goud, zilver, lood, zink of brons. Senatoren hebben lange tijd alleen een ijzeren ring gedragen. Dit was een teken van hun hoge rang.
Vaak geloofden de mensen dat een ring een magische kracht had. Vooral als de ring een edelsteen bevatte. De ring werd dan een talisman.

Sieraden voor vrouwen

Vrouwen droegen ook ringen. Deze ringen waren vaak fijner en eleganter afgewerkt dan die van de mannen. Verder pronkten ze graag met prachtige sierspelden, haarspelden, haarbanden, oorbellen, armbanden, halssnoeren, halskettinkjes en enkelbandjes.
Vrouwen droegen ook vaak kransen en diademen (versierde hoofdbanden). Kransen van bladen van een eik, laurierstruik of een olijfboom werden op religieuze feesten gedragen. Ze dienden ook als teken van overwinning. Kransen van bladgoud werden als sieraad voor een overledene gemaakt. Ze symboliseerden de hoop op de ultieme overwinning, die op de dood.
Romeinse sieraden waren vaak geïnspireerd door Griekse en Etruskische voorbeelden, maar werden zwaarder, luxueuzer en duurder gemaakt.
Uit plinius de Oude zijn we te weten gekomen dat Lollia Paulina, een van de echtgenotes van Caligula, een keer juwelen droeg ter waarde van veertien miljoen sestertiën. Een sertertius bevat 0,072 gram goud, dat betekent dat ze iets meer dan duizend kilo goud droeg.
Armbanden werden rond de pols, de bovenarm of rond de enkel gedragen. Ze bestonden uit een eenvoudige platte cirkel uit brons, goud of zilver. Zo’n armband kon hol zijn of gemaakt zijn uit massief metaal. Soms was de cirkel onderbroken, het uiteinde paste dan in het andere. Vaak werden sieraden gemonteerd in een armband. Een filigraan was een fijne en kostbare bewerking van het edelmetaal. Hierbij werden zeer dunne metaaldraden samen gelast en vormen de kostbare versiering van een armband. Mannen droegen zelden armbanden.
Ook aan kettingen hechtten Romeinen zeer veel waarde. Ze dachten ook dat sommige kettingen magisch krachten hadden die de drager beschermden tegen allerlei kwalijke ziektes of tegenslagen.
In het begin van de Republiek bestond er een wet die vrouwen verbood meer dan één ons goud te bezitten. In de senaat werd fel gedebatteerd of deze wet afgeschaft moest worden of niet.
Seneca vond dat vrouwen hun vermogen met zich meedroegen. En voornamelijk aan de oren. Romeinse vrouwen hadden dan ook meerdere hangers in hun oren. Een beschrijving van een riem uit Ithaka: de riem bestond uit een gouden lint met een knoop als sluiting. Aan elke zijde van de knoop zijn er drie koorden verbonden met de riem door een ring geplaatst boven een masker van Silenus, opnieuw eindigend in granaatsteen.

Sieraden voor kinderen

De kinderen droegen bij de toga een bulla, een amulet aan een halsketting. Dit kreeg hij waarschijnlijk tijdens een naamgevingsceremonie enkele dagen na zijn geboorte.

Met dank aan www.scholieren.com/werkstukken

Antieke sieraden bij de Grieken en de Romeinen

Sieraden zijn altijd een teken van rijkdom en macht geweest. Ook in de Klassieke Oudheid droegen de mensen al sieraden. Zowel mannen als vrouwen.

Sieraden voor mannen:

Mannen droegen alleen een ring, hun zegelring. Hiermee kon hij zijn brieven verzegelen. De afbeelding koos hij vaak zelf. Sulla had een ring waarop de gevangen Jugurtha stond afgebeeld. Caesar droeg een ring met de gewapende Venus, Augustus droeg eerst een ring met een sfinks, laten met de buste van Alexander de Grote en uiteindelijk een ring met zichzelf erop. Pas in de keizertijd begonnen ze meer dan alleen een ring te dragen. Deze ringen hadden vaak een grote waarde doordat er edelstenen in verwerkt waren. De ringen werden gemaakt van goud, zilver, lood, zink of brons. Senatoren hebben lange tijd alleen een ijzeren ring gedragen. Dit was een teken van hun hoge rang.
Vaak geloofden de mensen dat een ring een magische kracht had. Vooral als de ring een edelsteen bevatte. De ring werd dan een talisman.

Sieraden voor vrouwen:

Vrouwen droegen ook ringen. Deze ringen waren vaak fijner en eleganter afgewerkt dan die van de mannen. Verder pronkten ze graag met prachtige sierspelden, haarspelden, haarbanden, oorbellen, armbanden, halssnoeren, halskettinkjes en enkelbandjes.
Vrouwen droegen ook vaak kransen en diademen (versierde hoofdbanden). Kransen van bladen van een eik, laurierstruik of een olijfboom werden op religieuze feesten gedragen. Ze dienden ook als teken van overwinning. Kransen van bladgoud werden als sieraad voor een overledene gemaakt. Ze symboliseerden de hoop op de ultieme overwinning, die op de dood.
Romeinse sieraden waren vaak geïnspireerd door Griekse en Etruskische voorbeelden, maar werden zwaarder, luxueuzer en duurder gemaakt.
Uit Plinius de Oude zijn we te weten gekomen dat Lollia Paulina, een van de echtgenotes van Caligula, een keer juwelen droeg ter waarde van veertien miljoen sestertiën. Een sertertius bevat 0,072 gram goud, dat betekent dat ze iets meer dan duizend kilo goud droeg.
Armbanden werden rond de pols, de bovenarm of rond de enkel gedragen. Ze bestonden uit een eenvoudige platte cirkel uit brons, goud of zilver. Zo’n armband kon hol zijn of gemaakt zijn uit massief metaal. Soms was de cirkel onderbroken, het uiteinde paste dan in het andere. Vaak werden sieraden gemonteerd in een armband. Een filigraan was een fijne en kostbare bewerking van het edelmetaal. Hierbij werden zeer dunne metaaldraden samen gelast en vormen de kostbare versiering van een armband. Mannen droegen zelden armbanden.

Kettingen

Ook aan kettingen hechtten Romeinen zeer veel waarde. Ze dachten ook dat sommige kettingen magisch krachten hadden die de drager beschermden tegen allerlei kwalijke ziektes of tegenslagen.
In het begin van de Republiek bestond er een wet die vrouwen verbood meer dan één ons goud te bezitten. In de senaat werd fel gedebatteerd of deze wet afgeschaft moest worden of niet.
Seneca vond dat vrouwen hun vermogen met zich meedroegen. En voornamelijk aan de oren. Romeinse vrouwen hadden dan ook meerdere hangers in hun oren.
Een beschrijving van een riem uit Ithaka: de riem bestond uit een gouden lint met een knoop als sluiting. Aan elke zijde van de knoop zijn er drie koorden verbonden met de riem door een ring geplaatst boven een masker van Silenus, opnieuw eindigend in granaatsteen.

Sieraden voor kinderen:

De kinderen droegen bij de toga een bulla, een amulet aan een halsketting. Dit kreeg hij waarschijnlijk tijdens een naamgevingsceremonie enkele dagen na zijn geboorte.

Bron: http://www.scholieren.com

De antieke Grieken hun sieraden

Juwelen zijn om te dragen, ook bij de Grieken. Juwelen benadrukken de schoonheid van de drager en verhogen de sociale status. Wat ons nog rest, is meestal goud, maar er waren ook sieraden van zilver, brons en zelfs terracotta, al naar gelang de welvaart van de koper. De grondstof goud zelf was vooral afkomstig uit Perzië.

Losse onderdelen

Griekse juwelen zijn samengesteld uit losse onderdelen. Deze onderdelen werden uit een dunne gouden plaat in vormen gehamerd. Daarnaast werden arceringen en figuren uit het goud gegutst en werkte de ambachtsman veel met filigraan: dunne, gevlochten, gouden draden waarmee zeer fijne decoraties werden aangebracht.

Juwelen voor de goden

De Grieken offerden juwelen aan de goden en gebruikten ze ook als versiering van godenbeelden. Van al die toepassingen is weinig overgeleverd. De huidige sieraden hebben we vooral te danken aan de rijke dodencultuur in de verschillende Pontische nederzettingen. Net als bij de Egyptenaren en de Chinezen werd de grafkamer van de overledene vol gezet met noodzakelijke en nuttige voorwerpen voor de reis naar en het verblijf in het hiernamaals. De (rijke) Grieken werden begraven in grafheuvels of tumuli. In de grafheuvel van de Zeven Broers werden maar liefst dertien paardenskeletten naast de overledene aangetroffen. Gouden voorwerpen en grote juwelen werden in de grafkamer gevonden. Meer persoonlijke sieraden als oorbellen, kettingen, plaques en lauwerkransen waren op het lichaam zelf geplaatst.

Uit de schatkamers van de Hermitage

De eerste fase van de Hermitage Amsterdam werd op 28 februari 2004 voor het publiek geopend in een deel van de toekomstige behuizing van de Hermitage Amsterdam, het gebouw Neerlandia aan de Amsterdamse Nieuwe Herengracht 14. Daar werden tweemaal per jaar in zes zalen kleine wisseltentoonstellingen georganiseerd, afkomstig uit de rijke collectie van het Staatsmuseum de Hermitage te Sint-Petersburg. Iedere tentoonstelling was ruim vijf maanden te zien.

Grieks goud

Als openingstentoonstelling werd gekozen voor Grieks goud. De bekendste zalen in de Hermitage in Sint-Petersburg waren de twee schatkamers waar de collecties goud en juwelen te zien waren. Belangrijk onderdeel van deze schatkamers vormden de sieraden uit de Griekse nederzettingen rond de Zwarte Zee. Deze gouden juwelen, daterend van de 6e tot de 2e eeuw v. Chr., werden door Russische archeologen tijdens opgravingen in de 19e en 20e eeuw gevonden. In het Olympisch jaar 2004 werd een adembenemende selectie van ruim 100 topstukken uit deze verzameling gemaakt.

Fenomenale edelsmeedkunst

Het zijn voorbeelden van fenomenale edelsmeedkunst: armbanden, oorbellen, colliers en lauwerkransen, van een kwaliteit die in Nederlandse museale verzamelingen nauwelijks te vinden is. In de tentoonstelling waren voorwerpen uit alle perioden en vindplaatsen te bezichtigen, inclusief de beroemde tombes uit Nympheum en Olbia. Naast de juwelen werden objecten getoond die de sieraden in een context plaatsen: Griekse vazen met rijk versierde vrouwen, zilveren voorwerpen met sierlijke graveringen en mallen die meer vertellen over het productieproces van de juwelen.